Want ik heb in Hongarije niet alleen soms enkele mensen gemist, maar ook mijn moedertaal. De mogelijkheid om met iedereen om mij heen zonder nadenken op Nederlands te kunnen overschakelen was bevrijdend. Niet dat Engels zo verschrikkelijk was, maar je kon er echt nooit van uit gaan dat mensen dat zouden begrijpen. En je kon de mensen ook nooit helpen, want ze werden al snel wantrouwig als er in het Engels gerepliceerd werd. En dat gevoel is echt nooit leuk.

Of de eerste keer dat ik een deur probeerde te openen waar een Hongaars opschrift dit blijkbaar uitdrukkelijk verbood. Of een belangrijk nieuwsfeit waar ik beelden bij wou, maar waar ik dan met Hongaarse of Duitse duiding genoegen moest nemen (OK, ze hadden BBC en CNN en er bestaat zoiets als deredactie.be, maar ik wou het Journaal). Of de metro, die mij in het Hongaars vertelde dat de deuren dadelijk en bruusk zouden sluiten. Bijnadoodervaring.

Verder zijn de mensen daar wel extreem vriendelijk. Want het is niet omdat zij niet door mij in het Engels wilden geholpen worden, dat zij míj niet wilden helpen. In het Engels, in het Duits, of in het Hongaars met hevige gebaren. Als ik dan niet van de eerste keer mee was, herhaalden ze het geheel trager en luider, alsof dat mij opeens inzicht in de Hongaarse syntaxis zou geven. Soms was dat ook zo.

Ook in de lessen was iedereen onmiddellijk zeer in mij geïnteresseerd. Klasgenoten schakelden vaak op Engels over (zelfs tegen elkaar!) zodat ik het gesprek zou kunnen volgen, iets wat ik in Leuven toch nog niet zoveel heb zien gebeuren. Of ze vroegen hoeveel talen er in België gesproken werden en hoe hard Flemish en Dutch nu op elkaar leken. En waarom ik in godsnaam naar Hongarije was gekomen. Telkens opnieuw.

Deze uitwijding over land en volk om duidelijk te maken dat Hongarije echt wel een schitterend land is. En erasmus een ervaring die ik iedereen aanraad. Maar ik was dus eigenlijk aan het vertellen hoe de terugreis verlopen was.

Zoals je misschien al opgemaakt had uit de vorige berichten, was het met het openbare vervoer niet ideaal gesteld. Ook de luchthaven had al enkele keren gestaakt. Het leek echter overgewaaid. Tot ik opeens een mail kreeg met de oproep mij drie uur vroeger aan te melden dan voorzien en bovendien in een ander gedeelte van de luchthaven (30 minuten van elkaar verwijderd). Omdat ik van Boedapest in een busje naar Ferihegy Airport zou gaan (geen overbodige luxe met al die stakingen), was ik hiervan afhankelijk. Een telefoontje naar de busjesmaatschappij stelde mij echter gerust: enkel “transatlantische” reizigers moesten er drie uur vroeger zijn (waarom konden ze dat dan niet in hun mail zetten, knuppels) en hij zou ons rechtstreeks naar Ferihegy 2 brengen. Hoera!

Dan restte mij enkel nog een (weliswaar tijdelijk) afscheid aan Ádám, die meegekomen was, en Boedapest. Alleen in Ferihegy 2 zag ik dat de check-in nog maar nauwelijks begonnen was en dat ik me dus nodeloos zorgen had gemaakt. Omdat ik erg veel bagage thuis te brengen had, en de limiet 20 kg is, had ik mijn ene valies tot handbagage gepromoveerd. Ik droeg deze nonchalant over mijn ene schouder, alsof iedereen constant zware reiszakken als handbagage incheckte. Toen het eerste meisje aan de balie opmerkte dat mijn reistas bezwaarlijk handbagage genoemd kon worden, had ik een sterk betoog klaar. Nergens voor nodig, want het tweede meisje nam ook de tweede zak aan, keek het andere meisje aan en zei “we staken”. 36 kg bagage. Hiermee heb ik Noémi’s record van 32 kg gebroken. Het is om fier op te zijn.

Ook de paspoortcontrole was niet erg zorgvuldig. Een man keek mij aan, wuifde mij weg met een handgebaar, en mompelde iets dat verdacht veel op “strike” leek. Het checken van de handbagage verliep wel nog steeds erg zorgvuldig, waar een Oost-Europese man duidelijk niet op voorbereid was. De fles pálinka die hij in zijn handbagage “verstopt” had, werd er zorgvuldig uitgefilterd. Waarop de man, licht geïrriteerd, verkondigde dat hij hem dan nu wel zou opdrinken. En zo geschiedde. Nu is een fles pálinka wel wat veel voor één man en ik dacht ook dat overdreven dronken mensen niet op een vliegtuig mochten, maar dat heeft hem niet belet de fles te delen met enkele gelijkgestemden.

De piloot bleek evenzeer een grapjas. Zo verkondigde hij bijvoorbeeld dat zijn copiloot altijd zijn ogen sloot bij het opstijgen omdat hij bang was. Halverwege de vlucht: “hello, since we are a low budget company, you can now view our special movie ‘Misty Clouds of Germany’ from your windows”. Hilarisch.

En toen kwam het roze Wizz Air vliegtuig aan in Charleroi en was ik thuis. Daaag!

De Hongaarse les was zoals altijd weer een pijnlijke herinnering aan mijn onkunde. Het hoogtepunt van de les was het voorstellen van onze hobby’s. Nu had degene voor mij al “gitara” gezegd, dus vond ik dat ik iets nieuws moest verzinnen. Eilaas, opnieuw ging ik ten onder aan mijn drang tot vernieuwing. “Hegedű” zei ik. Maar ik speel helemaal geen viool, ik denk zelfs niet dat ik er ooit al één langer dan vijf minuten aangeraakt heb, waarna een boze vioolvirtuoos dan zei dat mijn boogtechniek niet goed was en mijn strijkstok afpakte. Dit terzijde. Maar wat ik dus eigenlijk wou zeggen was piano, ofte “zongora”, en dat werd mij duidelijk eens de woorden mijn mond verlaten hadden. Waarop Ildikó opmerkte dat Francesco, Katharina en ik een concert konden geven. Ik vermoed dat ze mijn wit wegtrekken als podiumangst heeft geïnterpreteerd. Mooi zo.

Ondertussen hadden ook Roos en Leen niet stilgezeten. We hadden tevoren lang gebrainstormd in Gellért over wat ze precies konden klaarmaken. Een vegetarisch gerecht wordt hier immers niet op prijs gesteld, en een tekort aan voedsel evenmin. Het gerecht van hun keuze bevatte dus niet één, maar twee vleessoorten en kon ruwweg een tiental mensen voeden. Mijn Hongaarse flatgenoten (of zo vertelden ze mij toch later) wilden niet overkomen als de veelvraten die ze eigenlijk toch wel zijn, en hielden het dus bij een bescheiden hoeveelheid. Met als gevolg dat ik dat drie dagen op rij heb gegeten. En het was telkens geweldig. Het recept is te verkrijgen bij Roos J.

Omdat het gerecht toch wel redelijk veel room bevatte, en iedereen dus vrij tot zeer verzadigd was, werd er geopteerd Szimpla toch nog een dagje uit te stellen. Liever speelden we één van de vele gezelschapsspelletjes die Roos en Leen meegebracht hadden: Junglespeed.

een willekeurige Junglespeed-kaart

 Het was niet makkelijk om de spelregels naar het Engels te vertalen, tot grote hilariteit van Leen en Roos. Ik blijf er trouwens bij dat “a card is played” een correcte Engelse uitspraak is, en Google steunt mij daarin met 4120 hits. Ik zeg het maar.

Al gauw bleek echter dat de Hongaarse flatgenoten nog harder in het spel opgingen dan wij, die er toch al redelijk in opgaan. Ik ga hier niet heel het spel uitleggen, maar het komt erop neer dat je allemaal beurt om beurt een kaart moet omdraaien en dat er bij bepaalde gelijkgevormde of gekleurde kaarten een in het midden geplaatste totempaal moet gegrepen worden. Om ter eerst, natuurlijk. Volgende foto’s vatten de graduele overgang van samenspel naar waanzin goed samen.

Roos, Ádám, Tamás en Noemi wachten rustig af

Ádám kan het niet aan

De kaarten werden opnieuw en opnieuw gedeeld, tot het uiteindelijk toch wel erg laat werd. Ook Roos werd het even teveel toen ze nietsvermoedend mompelde “oh no, that are a lot of bollekes”. Toch scheen het alsof ik de enige was die vier uur later in een les moest zitten. Of nee wacht, het was gewoon zo. Dat heeft ons trouwens niet tegengehouden de avond af te sluiten met een spelletje Geo Challenge.

De volgende dag was ik echter verrassend fris en monter, of dat dacht ik toch. Het eerste anderhalf uur kwam ik zonder al te grote problemen door en het anderhalf uur pauze bracht ik in gezelschap van anderen door en niet slapend op de grond. Het derde anderhalf uur was er echter teveel aan. Het fictieve Amerika in 2012 mag dan wel erg interessant zijn, maar het feit dat er een opstand was uitgebroken in Roanoke en dat Rusland ons aanviel kon mij op dat moment erg weinig schelen. Het feit dat we de week erna als president of vice-president konden opkomen, heb ik echter wel onthouden.

Na die intellectuele inspanning trokken we zowaar een tweede keer naar Boeda, alwaar we het Boedakasteel (of hoe je dat in het Nederlands ook zegt) en de Mátyás Templom met een bezoek vereerden. Over de Mátyás Templom twijfelden we aanvankelijk, gezien betalen voor een kerk werkelijk te ver gaat. Uiteindelijk hebben we dat dan toch maar gedaan en het was de moeite waard, want het was echt helemaal anders van de meeste kerken die ik al heb gezien (en gezien een groot deel van mijn jeugd zich in het gezelschap van de Orgelpijpjes afspeelde, zijn dat er heel wat). Geïnteresseerden kunnen een online kijkje nemen op http://www.matyas-templom.hu/eng/allapot.html (doorklikken naar “history” en dan kan je op een kaartje de delen aanklikken die je wil zien, een aanrader).

Het kasteel (of de burcht) van Boeda

Daarna was het alweer tijd voor een les, die grotendeels in een waas aan mij voorbijging. Hoewel ik voor de prof van Sociolinguistics waarschijnlijk net actiever leek dan anders, gezien ik niet helder genoeg meer van geest was om bij de vraag “anyone else” te begrijpen dat hij daarmee niet alleen mij aansprak. Een beetje pijnlijk.

Van hieruit haastten we ons naar een Italiaans restaurant waarvan de naam mij ontgaat, om van daaruit dan toch nog Szimpla te bezoeken, wat naast szilvásgomboc iedere toerist toch eens meegemaakt moet hebben. We speelden daar dat gezelschapsspelletje met die bonen, maar gezien om middernacht onze transportpas in een pompoen veranderde (of ongeldig werd, zo je wil) moesten we daar vroegtijdig een einde aan maken.

Ongelooflijk genoeg zijn we daarna toch nog enkele spelletjes Junglespeed begonnen (deels op aansturen van de Hongaren, die intussen zeer verslaafd waren). Het was dus andermaal een lange dag, maar ook opnieuw een geweldig leuke.

De les Shakespeare daags daarna was dus ook niet ideaal. Volgens mij heb ik bepaalde delen gehallucineerd en ik kan mij niet herinneren dat Ophelia er aan te pas kwam, toch een prominent personage in Hamlet. Maar ik heb wel nota’s, al kan ik me niet meer herinneren dat ik ze gemaakt heb.

Na die les werd de tragedie zo mogelijk nog groter, want het moment van afscheid was gekomen. Op zijn Oost-Europees zag dat er als volgt uit:

Szia!

PS: Ik heb het vice-presidentschap nipt van Zsolt verloren. Wellicht lag de fout bij mijn pacifistische buitenlandse politiek “laten we allemaal vrienden zijn”. Maar Jezus zegt…

PPS: Junglespeed is hier tegenwoordig een gevecht op leven en dood. Ja, er hebben al mensen littekens.

PPS: Als ik deze twee verslagen als paper mocht afgeven, had ik er één van 2000 woorden, niet toevallig de minimum lengte van de meeste papers. Boehoe!