Nu, voorlopig stelt dat probleem zich niet. De prof dystopische literatuur had enkele opmerkingen bij mijn essay, maar gaf mij desondanks het maximum. Wat vreemd is. Of eigenlijk niet. Ik heb altijd al iets tegen het Leuvense systeem gehad dat pretentieus beweert dat perfectie niet te benaderen is. De opdracht was: schrijf een paper van 2000 woorden, over dystopische literatuur, let op uw Engels en gebruik bronnen. En ik deed dat. Me dunkt is dat een perfecte uitvoering van de opdracht. Take that, KULeuven. Gefrustreerd? Welnee.

Naast het krijgen van punten was (en is, want de week is nog niet om) het een constant afscheid nemen. Velen zal ik immers niet meer terugzien. Of niet in levenden lijve, althans. Blijkbaar is het aanvaardbaar om afscheid te nemen met de zin “have a nice life” maar ik vind dat deprimerend. Het is slechts één stap verwijderd van “tot nooit meer”. Voor een volk dat szia of hello zegt tegen elke wildvreemde bij het in- én uitstappen van een lift vond ik dat toch maar triestig. Gelukkig gaan we morgen na de les journalistiek met een aantal mensen(we hebben meerdere vakken tesamen, dus hen ken ik het best) “iets leuks doen”. Dat trekt er al meer op. Szia!

Maar ik dwaal af. Donderdag was er immers een echte midterm. Of dat dacht ik toch. Woensdag vond ik van mezelf dat ik het vrij goed kon, maar toen kwamen de voorbeeldvragen online, en die deden mij mijn mening herzien. Nachtelijke uren waren het gevolg. Maar ik kon het dus. Daar aangekomen bleek de professor in kwestie maar de helft van zijn papieren bij te hebben. Hij loste dit dan maar op door mensen per twee te laten werken. De klas was echter oneven. Ik denk dat je me al hoort komen…

Inderdaad, ik was de eenzaat tussen de druk converserende duo’s. Die dan nog eens Hongaars spraken ook, dus daar had ik ook niets aan. Eerlijk was dit echter niet, dit had iedereen wel door, en dus zou de prof mij wel wat helpen. Hij voelde zich immers heel schuldig. De PHD-student die even later binnenkwam, werd ook aangemaand mij hulp te verlenen, maar hij zag dat precies niet echt zitten. Enkele minuten voor tijd dan gaven de eerste mensen af. Ook dezen werden ter mijner hulp ingezet. Ideaal, want zij vulden drie lege plekken in mijn antwoordblad op.

Het geheel eindigde met de prof die zich (gedeeltelijk in het Nederlands, want hij kan dat) uitvoerig excuseerde. Hij voelde zich immers heel schuldig. Geviseerd voelde ik mij echter allerminst. Ik haat per twee werken, ik kon alles rustig op mezelf overdenken én werd dan nog eens door vier mensen geholpen. En moest het resultaat tegenvallen, dan kwam dat natuurlijk omdat ik alleen was en de rest niet .

Het was haast onnatuurlijk om vrijdag dan zowaar een echte test af te leggen, die door ging en individueel was en alles. En toch was het zo. Ik vulde hem dus maar in, zo ben ik. Szia!

Dat hebben ze weer schitterend gedaan bij de K.U.Leuven! Maar ik hou jullie op de hoogste van het onderwerp.

Bij deze:

6.20h: Els staat op om haar onderwerp zeker te hebben
6.28h: Els klikt gelijk zot op de inschrijftool “taalkunde”
6.28-7.07: De inschrijftool crasht, en geeft constante foutmeldingen, Els mailt naar de verantwoordelijke voor de bachelorpapers. Hoewel ik een automatische “ik ben ziek”-mail terugkrijg, staan de onderwerpen wel online. Wie dan? Mieke Borremans, zoals in haar mail gezegd wordt? Ook deze vrouw antwoordt niet terug. Het is dan ook buiten de kantoorsuren, stel ik me voor. Misschien moeten ze daar eens over nadenken de volgende keer. Sukkelaars.
7.07-8.04: Els blijft proberen, tegen beter weten in
8.04.45: Els schrijft zich in, als negende van de negen, voor het topic van haar keuze. HOERA!!!
8.05-…: Els denkt over een lezersbrief in veto, ter uiting van haar eigen ergernis en die van vele anderen die NIET het onderwerp van hun keuze vastkregen, maar wel anderhalf uur verspilden die prima slaaptijd had kunnen zijn.

Ondertussen ook mijn eerste “erasmus”moment gehad in de les:

Prof: So, Els, what is your paper going to be about?
(Els kijkt licht verdwaasd en gealarmeerd in het rond)
(Prof leest lichaamstaal)
Prof: You know, that mail I send everyone through the ETR (=Toledo)?
Els: I don’t have ETR…
Prof: Why not?
Els: Because I’m an erasmus student, and they don’t have ETR.
(Hongaarse meisjes gniffelen)
Prof: I see. So, what is your paper going to be about?

Oud-klasgenoten zal het wellicht niet ontgaan zijn dat ik in deze dialoog erg veel weg had van Kevin Pearson aka “The New Boy”. Een beetje onschuldig heen en weer kijken en hopla, twee dagen uitstel, want zo gaat dat met erasmussers.

Nu moet ik enkel nog een lachend gezichtje op een blad tekenen en mijn 20/20 (hier 5) is een feit. Oh, helaas, ik ben niet van Spanje! Een kleine inspanning is dus toch vereist. Jammer.

Zoals eerder gezegd, ben ik een “tandem” aangegaan (een duo waarbij één persoon de andere zijn taal leert en vice versa). Snel bleek echter dat ik nog met steunwieltjes reed en zij al aan stunt BMX-en toe was. Zsofí (want zo heette ze) had haar eerste vijf levensjaren in Voorburg (Nederland dus) doorgebracht. Dat merkte ik ook wel aan haar extreem Hollands accent. Maar zo leren ze dat hier allemaal, of althans alle studenten Neerlandistiek die ik hier al heb mogen ontmoeten.

En dat zorgt voor grappige cultuurverschillen. Niet alleen tussen Belgen en Hongaren, maar ook tussen Belgen en Nederlanders blijkbaar. Haar leerkracht Nederlands (een native speaker) liet hen ter wijze van ontspanning naar “Daar gaat ze” van Clouseau luisteren. Het was Zsofí niet ontgaan dat er heel wat dialectische omschrijvingen omtrent justitie in het lied voorkwamen (armen van de wet, etc.), maar waar ze toch écht niet aan uit kon, was wat “die homo’s” er opeens bij kwamen kijken. Verbaasd las ik de tekst nog eens na. Niet veel later viel mijn spreekwoordelijke frank. Ik heb haar dan maar meteen het verschil tussen “flik” en “flikker” uitgelegd. Maar ik heb niet gelachen, want dat is didactisch onverantwoord.

Bovendien heb ik dat soort genante situaties al meermaals zelf meegemaakt, en zelfs het mini-vocabularium dat ik totnogtoe bezit, leende zich al tot (voor anderen) hilarische situaties. Ik meen het, verander één letter aan een onschuldig Hongaars woord, en het wordt opeens ofwel een gerecht, ofwel een scheldwoord. Ik heb het al gehad over hoe je egeszegedre vooral niet moet uit spreken (Ádám vermeldde iets als ‘to your ass’). Nu hadden we het in Applied Linguistics over kindertaalverwerving gehad. En hoe kinderen eerst aan overgeneralisatie doen, voor ze de correcte termen leren. Zo noemen Hongaarse kleuters alles cica (kat), ook als het bijvoorbeeld een hond (kutya) betreft. In mijn enthousiasme om dit boeiende verhaal thuis na te vertellen veranderde ik één letter. Ze keken eerder raar op dat kinderen dit tegen “alle pluizige dingen” zeggen. Dit kwam misschien omdat “cici” borst betekent. Verdomde taal.

Na mijn vele taalmiskleunen werd de nood tot verdere Hongaarse taalverwerving wel erg dringend. Diezelfde avond stond gelukkig mijn eerste officiële les Hongaars op het programma, met Ildikó. Want alle leerkrachten Hongaars heten hier Ildikó. Echt waar.

De les begon al meteen goed. Ik was deze les “op proef” om te zien of ik kon volgen in de Intermediate groep. Het leek helaas een proefje van korte duur toen één der vele Ildikó’s meteen in vloeiend Hongaars begon. Gelukkig zag ik dezelfde blikken van ongeloof rondom mij. Maar toen ze zei dat we onszelf moesten voorstellen, vond ik dat precies niet zo gemakkelijk. De rest haalde echter hun ‘vakantieschriftje’ boven, want zij hadden dat blijkbaar geleerd in de cursus van drie weken. Het toeval wou dat er twintig studenten voor mij aan de beurt waren, waarvan ik redelijk veel kon lenen. Ze hadden echter stuk voor stuk saaie hobby’s, dus daarover moest ik vaag blijven. Het ging als volgt:

Szia, Els vagyok (Hallo, ik ben Els)
Latint és Angolt tanulok az elten (Ik studeer Latijn en Engels aan Elte)
Beszélek franciául, angolul, hollandul, nemetul és egy kicsit magyarul
(Ik spreek Frans, Engels, Nederlands, Duits en een beetje Hongaars -> haha, wat een leugenaar ben ik toch!)

Na het overwinnen van deze eerste horde ‘herhaalden’ (hahaha) we de basisuitdrukkingen. Ik ben nu nuttige uitdrukkingen rijker als ‘tűz van!” (Brand!) en “Tol vaj! (houd de dief!). Helaas gingen deze uitdrukkingen gepaard met vertaalzinnetjes. Bang dat ik alsnog ontmaskerd zou worden als onkundig, hoopte ik er maar het beste van.

En opnieuw stond het geluk aan mijn kant. Terwijl anderen complexe zinnen moesten vertalen, kwam ik toevallig uit bij het zinnetje “waar is de bank” (hol van az bank). Nu is de weg vragen echt het enige dat ik al kon. Ildikó was zichtbaar onder de indruk. Ik mocht blijven.

Thuisgekomen wou ik deze nieuwverworven kennis in de praktijk omzetten. Köszönöm (dank u) zei Balázs. Levesen* (mijn soep) zei ik. Ik ga het echt nooit leren. Szia!

*Szívesen = graag gedaan

Zoals voorspeld was deze week er geen van lang uitslapen en late uitstapjes. Ik zou de universiteit van binnen en van buiten leren kennen en dat was eigenlijk precies wat ik deed. Ze hebben het mij echter niet gemakkelijk gemaakt. Een gebouw was dubbel gecodeerd (gebouw E is ook R, want het ligt aan de Rákóczi ut, hoe moet ik dat weten). Lokaal 346 bleek zich op de vierde verdieping te bevinden en lokaal 422 trof ik op de derde verdieping aan. Andere lokalen kwamen dan weer wel overeen qua beginnummer en verdieping. Dat ik geen enkele les gemist heb, is te danken aan veel geluk, hulp van Hongaarse medestudenten en soms extreem vroeg ter plaatse arriveren.

Mijn eerste les bevond zich echter eenvoudigweg op de aangegeven verdieping in het aangegeven gebouw. Groot was mijn opluchting toen de prof in kwestie niet alleen erg vriendelijk was, maar ook buitengewoon goed Engels sprak. Jammer genoeg bleek ik de enige student aanwezig. De cursus was niet goed geadverteerd op ETR (de Hongaarse Toledo) en niemand had zich er dus voor kunnen inschrijven. Maar hij zou dat euvel snel verhelpen en ik mocht alvast een boek lezen tegen volgende week.

Onmiddellijk daarna kon ik naar Booker Prize Winners. Dit was een mastercursus, wat zich uitte in een paper van tien pagina’s, een presentatie en een boek per week. Ik zag ondertussen mijn studietijd exponentieel toenemen. De prof in kwestie deed mij helaas op een onaangename manier denken aan een leerkracht uit het middelbaar, waar de arme vrouw aan kwestie natuurlijk niets aan kon doen, maar ik kon het toch niet helemaal van mij afzetten.

De vakken die daarop volgden, waren allemaal matig interessant, maar pasten niet qua studiepunten of vakinhoud. De vele hypothetische boeken/papers/presentaties die ze mij daar wilden opsolferen, heb ik dus vrolijk aan mij laten voorbijgaan.
De dag erna ving aan met Introduction to Journalism, het vak waar ik het meest naar uitgekeken had. Dit bleek ook erg goed mee te vallen, het was natuurlijk nog maar een introductieles, maar toch. Deze grappige Amerikaanse prof wil duidelijk dat we alle media aanwenden, want buiten de obligate paper en de wekelijkse (!) presentatie laat hij ons ook wekelijks bloggen (voor de geïnteresseerden: http://elteintrojournalism.blogspot.com/). Bloggen is fijn, dus dat vind ik eigenlijk helemaal niet erg.

De les American Literature die ik daarna wilde volgen, bleek niet door te gaan, of de prof kwam althans niet opdagen. Dan maar meteen op naar American Congressional Debata, het vak waar ik de vorige keer uitgebreid over verteld heb. De prof hiervan was nog vele malen hilarischer dan zijn vakomschrijving. Het bleek om een zwarte Amerikaan te gaan, die te pas en eigenlijk vooral te onpas losbarstte in het Amerikaanse volkslied en het meestal onbewust zachtjes aan het neuriën was. Hoewel het eigenlijk een seminarie was ter oefening van de taal, leer je er natuurlijk ook het hele Amerikaanse politieke systeem, aangezien de grondwet “vernietigd” is en we nieuwe wetten moeten opstellen. Wat mij opviel, was het enorm hoge niveau van de studenten, nochtans ook bachelors. Bij de meesten was er niet veel meer van hun Hongaarse roots te merken. Een medestudent vertelde mij dat dit waarschijnlijk komt omdat ze in de eerste twee jaren tot vijf uur spreekseminarie per week hebben. Met in het eerste jaar slechs één uur in het taallabo, kunnen wij hier in Leuven nog iets van leren.

Advanced Phonology bleek fonologie te zijn die Hubert Cuyckens nog niet in zijn introductieles Engelse Taalkunde I zou geven, en Image, Author, Poem werd door een dodelijk saaie PHD-student gegeven. Gelukkig was er ’s avonds nog Sociolinguistics, gegeven door een PHD-student die net gedoctoreerd had. Hij bleek echter Nederlands als minor te hebben gevolgd, en vond mij bijgevolg zeer fascinerend. Weliswaar gaf ook hij een paper van 10 pagina’s, testen in de klas en presentaties op, maar zijn vak was tenminste een degelijk aantal studiepunten.

Shakespeare’s Plays de volgende dag was ook erg aangenaam. De algemene inleiding leerde mij niets nieuws, gezien groundlings en di ex machina mij reeds welbekend waren (waarvoor dank, mevrouw Bielen). De prof leek een beetje op een extreem zwetende versie van de kerstman. Ik mag alvast beginnen aan A Comedy of Errors.

Current Developments in English Syntax bleek helemaal niet zo hedendaags als beloofd. Noam Chomsky bleek hun grote held, en laat dat nu net de man zijn die ze in Leuven totaal achterhaald vinden… Pragmatics daarna was nog wel OK, maar het was ondertussen zo warm geworden dat het mij allemaal een beetje teveel werd. Teveel lessen op een dag, teveel toekomstige papers/presentaties/… en vooral: te weinig zekerheid welke vakken in Leuven zouden aanvaard worden en welke niet. En of het allemaal wel zin had, want tot op heden weet ik nog steeds niet of ik in Leuven nu geslaagd ben of niet. Laura, de andere Erasmusser, bleek echter door een soortgelijk dal te gaan, zij het misschien nog dieper, omdat er voor haar master al helemaal geen vakken te vinden zijn. Het geheel culmineerde in Laura die naar een wildvreemde Hongaar riep dat ze hem en zijn land haatte. De Hongaar in kwestie, het Nederlands niet machtig, glimlachte beleefd terug. Daarna was het wel ongeveer over. Ik moest trouwens toch door naar History of Old English, dat gedoceerd werd door dezelfde prof als Sociolinguistics. Dolle pret dus!

Vandaag was er nog een les journalistiek, namelijk Race and Ethnicism in Journalism. Het bleek om een deelvak te gaan, wat betekent dat we enkel Caucasiërs, Afro-Amerikanen en Aziaten gaan behandelen en dat de rest van de klas volgend semester verdergaat met Joden, Hispanics en nog wat andere minderheden. Met Barack Obama als presidentskandidaat is dit natuurlijk bijzonder interessant. Ook hiervoor een blog: http://raceethnicityjourmalism.blogspot.com/.

Na wat welgekomen vrije tijd waar ik eigenlijk alleen geslapen heb, begaf ik mij naar gebouw F (oftewel F épület) voor wat ik dacht dat mijn eerste les Hongaars zou worden. Bij aankomst zag ik voor het eerst andere Erasmussers. Heel veel andere Erasmussers. Ik denk dat we met zo’n tweehonderd waren. De Hongaarse mevrouw die de groepjes moest maken, was hier duidelijk niet tegen opgewassen. Ze riep alle Duitsers op hun hand op te steken en deze, alle vijftig in groep A, mochten onmiddellijk opkrassen (een souvenir van W.O. II?). Aan de rest vroeg ze of ze een beginner, intermediate of gevorderd waren. Ik zag de Spanjaarden voor mij, die elkaar trots hun lessenrooster met een schamele vier uur les elk toonden en zag de bui al hangen.

Ik heb me dus met enige moeite in de intermediate groep gebluft. Deze groep is normaal enkel voor mensen die de vakantiecursus van drie weken hebben gevolgd, maar het feit dat ik lenni (= zijn) kon vervoegen, was doorslaggevend. De Hongaarse mevrouw bleef “Igen, igen, jol beszélsz” naar mij schreeuwen, iets waar ik dus maar niet tegenin gegaan ben. We zullen wel zien wat het geeft, ik heb alleszins enthousiaste Hongaarse flatgenoten die mij dolgraag willen helpen.

Door deze enorm slecht georganiseerde verdeling was ik te laat in Sociolinguistics, maar de prof houdt van Nederlands, dus dit was wederom geen probleem.

Alle lessen die ik hier volg, zijn in seminarievorm. Dat is enerzijds enorm goed, want ik kleine groepjes leer je enorm veel en ik oefen elke dag mijn Engels meerdere keren per dag. Anderzijds brengt dit een beetje de middelbare schoolsfeer van openlijke desinteresse naar boven bij sommige studenten, wat je in een hoorcollege natuurlijk nooit opvallend merkt. Zo schreeuwde een meisje, toen de prof na de inleiding aangaf toch al echt te willen beginnen, luid “wat, vandaag al?!” door de klas. Een ander meisje, toen het net halfacht was en de les dus eigenlijk afgelopen was, maar de prof toch nog iets voorlas en vroeg wat we erover dachten: “that you’re reading a text and we want to go home”. Geen van de twee opmerkingen werden als vreemd ervaren, behalve door mij. Ik voelde mij een beetje het seutje van de klas, en waarschijnlijk terecht.

Tot zover mijn lessen! Komend weekend ga ik op Erasmusweekend, hetgeen ik eerder door teveel aan werk had afgezegd, maar waar ik daarna op teruggekomen ben, omdat ik om dezelfde reden twee jaar geleden niet op Eerstebachweekend ben geweest, en daar had ik toen erg veel spijt van. Bovendien kan dat echt de bedoeling niet zijn, nu al zoveel doen. Maar nu slaap! Szia!

Gisteren heb ik zo’n vier uur omgebracht met het kiezen van mijn lessen. En dat is niet omdat het systeem zo ingewikkeld is, maar omdat kiezen gewoon onmogelijk blijkt. Omdat ik geen learning agreement (i.e. vooraf goedgekeurde lessen) had vooraleer ik aankwam, zei de Erasmuscoördinator hier mij “gewoon wat uit de catalogus te kiezen” (voor de geïnteresseerden: http://seas3.elte.hu/seas/studies/courses/catalogue.html). Toen ik alle vakken die mij interesseerden in een Google Calendar gestoken had, kwam ik aan 33 lessen, of zo’n 50 lesuren. Bovendien overlapten vele lessen met elkaar. Na een eliminatieronde kwam ik aan 21 lessen (ca. 30 uur les). En daar is het ook bij gebleven, want meer kon ik er echt niet afstrepen. Voor degenen die Harry Potter gelezen hebben, verwijs ik graag naar De gevangene van Azkaban: aan een dergelijk magisch klokje heb ik nu behoefte.

De komende week wordt dus erg druk, maar waarschijnlijk zullen enkele lessen wel tegenvallen, bijvoorbeeld door het Engels van de docent. Maar zeg nu zelf: wie kan weerstaan aan vakken als Introduction to Journalism, of Booker Prize Winners? Ze hebben hier een schitterende journalistieke optie waarvan ik hoop dat ze zal goedgekeurd worden als verscheidene van mijn keuzevakken. Maar gezien je in Leuven dit jaar zelfs Kiswahili kunt volgen als keuzevak, vermoed ik dat dit geen probleem zal zijn.

Verder is er nog het vak American Congressional Debata. Het wordt gedoceerd door een native speaker (tenzij Stanley Ward een Hongaar is) en is een simulatie die zich afspeelt in het jaar 2010. De VS is het slachtoffer geworden van kernwapens uit Iran, Washington D.C. is vernietigd, maar wij, leden van de Senaat of andere officiële instanties, waren om één of andere reden toevallig afwezig en moeten de situatie oplossen. De relevantie tot mijn richting is quasi-onbestaande, maar ik moet die les toch gewoon eens bijgewoond hebben.

Verder heb ik natuurlijk ook gewone lessen die zeer sterk overeenkomen met die in Leuven, zoals Sociolinguistics, Advanced Phonology, Reading Shakespeare en American Literature. Momenteel heb ik nog geen lessen Latijn opgenomen, omdat deze in het Hongaars zijn, maar er was sprake van een les Boëthius in het Frans, dus daar ga ik ook nog eens voor kijken.

OK, kort was dit misschien niet… szia!

De ingrediënten voor balletjes in tomatensaus leken mij echter vrij transparant. Maar aardappelen bleken ze daar niet te hebben. Ook gehakt was niet te vinden. Ik trof wel verscheidene soorten van rode saus aan, maar wie weet zat daar paprika in of zo, met die Hongaren kun je echt nooit weten. Lichtelijk teleurgesteld in de Hongaarse supermarkt droop ik dus maar weer af naar huis.

Eens thuisgekomen, wist Ádám mij te vertellen dat de Match niet echt representatief was. Hij zat er duidelijk mee in dat het eten vanavond zou tegenvallen, en nam dus maar het recht in eigen handen door mij naar de Spar te loodsen. Mijn opluchting was groot toen aardappelen, gehakt en tomatensaus er vrij verkrijgbaar bleken. Omdat de Spar van Duitse makelij is, werden vele dingen er ook vertaald. Zeer handig om de namen van groenten te leren kennen in het Hongaars, want namen als krumpli (aardappel) en uborka (komkommer) zijn niet bij de eerste lezing duidelijk.

Het koken was na de hele winkel-lijdensweg een eitje. Mijn drie flatgenoten, die blijkbaar niet aan koken from scratch doen, waren zichtbaar onder de indruk. Nu, ze zeiden weliswaar dat het goed was, maar ik vermoed dat ze dat ook zouden gedaan hebben moest ik gestoofde sokken geserveerd hebben. Maar na zelf te proeven, vond ik dat het best oké was. Dank aan Q voor de tip!

De volgende dag gebeurde er eerder weinig. In een poging wat meer klaarheid te scheppen rond ons studieprogramma bezochten Laura (de andere Erasmusser) en ik het departement Engels. We zouden ons daar moeten aanmelden bij Géza Kallay om onze Learning Agreement op punt te stellen. Géza Kallay bleek echter niet op kantoor. Een korte rondvraag op het departement (waarvan er schrijnend weinig mensen Engels bleken te kunnen) bracht ons bij de secretaresse, een heel vriendelijke mevrouw die best goed Engels kon. Na een hele uitleg en vele onderbrekingen door Hongaarse studenten/professoren die vonden dat hun vraag voorrang had op de onze (en wie weet was dat wel zo, ik spreek geen Hongaars), verbond ze ons door met Géza Kallay. Die zei dat we gewoon een beetje naar de lessen moesten gaan en dan maar zien. Ik vermoed dus dat de komende week erg druk zal worden. Terwijl we toch op de faculteit waren, zijn we dan ook maar direct gaan informeren naar Hongaarse lessen. Die bleken er te zijn, en beginnen volgende week.

Omdat Laura reeds een studentenkaart had, scheidden onze wegen daar. De Quaestura leek mij nog redelijk dunbevolkt, maar op mijn ticket zag ik dat er nog honderd wachtenden voor mij waren. Daar maakte ik kennis met twee andere Erasmusstudenten die toevallig ook Engels deden. Een daarvan vroeg mij wanhopig of ik misschien nog een kamer op overschot had. Ik moest haar helaas teleurstellen en vroeg of ze dan al heel de tijd op jeugdherberg zat. Het verhaal dat ze mij ten antwoord gaf maakte dat ik geen spijt had dat ik geen plaats had gekregen in de dormitories. De dorm waar zij zat, had geen keuken, geen tafel om te studeren, lag mijlenver van het centrum en had een slechte toegang tot openbaar vervoer. Daarenboven had ze twee kamergenoten en betaalde ze meer dan ik.

Nogmaals zeer blij met mijn verblijf en hoe eenvoudig het allemaal voor mij verlopen was, zette ik het wachten voort. Twee uur later was het dan eindelijk aan mij en kreeg ik een glimmende studentenkaart van ELTE, die mij naast uren studie- en lesgenot ook een enorme korting zou geven op een metrokaart, evenals tal van andere voordelen. Ik moest die studentenkaart echter wel betalen met een postcheque, wat ik wat vreemd vond, maar dat is hier blijkbaar de gewoonte. Nu ga ik dus op zoek naar een postkantoor. Szia!

Ook weer niet zo gevaarlijk, want eer ik alleen de weg van de flat naar de universiteit gevonden zou hebben, was ik waarschijnlijk langs Wenen gepasseerd. Ik had dus veiligheidshalve Noemi mee als gids, die daar haar vakken Fins en Duits zou regelen. Daar stond ik dus, en het enige dat ik wist was dat het in gebouw A te doen was. Maar toen -mijn lucky streak is waarlijk oneindig- kwam ik daar plots Laura tegen, de andere Leuvense Erasmusser. Zij, duidelijk veel vlijtiger dan ik- had reeds al haar paperassen in orde gebracht en kon mij in geen tijd uitleggen waar ik moest zijn en wat ik daar moest doen. Schitterend!

Jammer genoeg bleek daar dat ik vijf papieren miste die Laura wel had, o.a. zeer belangrijke papieren voor de beursaanvraag en de verblijfsvergunning. Zij had deze thuis opgestuurd gekregen, ik niet. In mijn gedachten was ik mijn woede daarover al op de Erasmuscoördinator aan het botvieren met messen en bijlen, tot het opeens in mij opkwam dat het misschien kwam omdat ik me nog niet had kunnen herinschrijven. Laten we daarop hopen.

Sándor Balaci, een olijke kale man, alsook de Erasmuscoördinator Letteren van ELTE, liet dit echter niet aan zijn hart komen en schreef mij toch gewoon in. Hij was zeer geïnteresseerd in de Hongaarse achternaam van mijn moeder en in mijn geboorteplaats (Ramat Gan, Israël). Hij bleek een fan van de Bar Ilan-universiteit. Groot was dus zijn ontgoocheling toen papa een Belg en geen Israëli bleek.

Officieel ingeschreven aan ELTE moest ik nu enkel nog een studentenkaart gaan halen in de Quaestura. Daarvoor had ik echter wel een pasfoto nodig. Omdat ik hier toch maar een half jaar blijf, vond ik niet dat deze foto van hoogstaande kwaliteit moest zijn en ging ik gewoon naar een fotohokje bij de metro. Tot mijn verbazing zag ik er op deze foto beter uit dan ik er in het echt ooit al had uitgezien. Nu kent iedereen de fabelachtige krachten van mijn door de jaren heen geperfectioneerde photosmile, maar dit sloeg echt alles.

Oh, trouwens, bedankt aan iedereen die kooktips heeft doorgestuurd! Zeer aangenaam. Helaas kan ik nog niet vertellen hoe het geweest is, want gisteren was Ádám ziek en Noemi en Balàzs (de andere flatgenoten) kwamen pas zo laat aan dat koken geen zin had. We hebben dan in de plaats Lángos (spreek uit: laangosj) gegeten die ze van thuis hadden meegebracht. Dat is een soort vettig broodachtig iets dat je eet met zure room en geraspte kaas. Lekker, maar wel heel zwaar. Maar vanavond komt de Piet Huysentruyt in mezelf los (letterlijk, want ik gebruik zijn recept!). Tot dan. Szia!

lángos

PS:  Aan de 25 mensen die mij totnogtoe gevraagd hebben of ik al Hongaars kan. Ja. Ja, dat kan ik. Ik heb mij op twee dagen een aartsmoeilijke, agglutinerende, niet-Indo-Europese taal volledig eigen gemaakt. Because I’m a smart cookie. Ze bouwen op dit eigenste ogenblik een schrijn voor mij naast het presidentieel paleis wegens mijn linguïstische kwaliteiten.