Itinera Pannonica » Uncategorized

Verwijzing

Els — Mon, 23 Nov 2009 12:08:15 +0000

Verdere berichten, al dan niet over Hongarije, zullen worden gepost op rantstad.blogspot.com

Update

Els — Fri, 30 Jan 2009 14:32:25 +0000

Ik wilde eens kijken of ik deze blog naar google blogs kon exporteren om aldus meer met de layout te kunnen spelen, maar blijkbaar is dit niet echt mogelijk. Ter herinnering heb ik een screenshot daarvan aan de layout hier toegevoegd. Altijd leuk.

Verder ben ik nog steeds in Hongarije en vind ik het hier nog steeds geweldig. Ik ben geslaagd voor al mijn examens (in Hongarije althans, al verwacht ik voor religie nu ook niet echt zware problemen) en we zijn dringend op zoek naar een roommate om mij op te volgen. Ik kan me inbeelden dat dat niet gemakkelijk is .

En ja, ik zal nog wel eens iets langer schrijven.

Streekproducten

Els — Thu, 18 Dec 2008 21:14:55 +0000

De niet-eetbare.

Advent is dromen

Els — Fri, 05 Dec 2008 21:22:16 +0000

Advent is dromen dat Jezus zal komen

Dromen van vrede voor mensen van heden

Advent is dromen dat Jezus zal komen

Dit omdat het al hele dagen door mijn hoofd spookt. Cultuurbarbaren kunnen dat hier op YouTube bekijken. Anderen ook.

Dit niet alleen omdat ik in het bezit ben van een adventskalender (die niet toevallig tevens een aftelkalender naar mijn nakende afscheid aan Hongarije is), maar ook omdat er hier overal adventskransen zijn. Hier in de flat hebben we er één (of een –lelijke- moderne interpretatie althans) maar ook op de universiteit is er op elke verdieping minstens één te vinden. En hoewel december wat mij betreft nog maar net begonnen is (de Sint is nog niet eens geweest!) denkt de meerderheid daar anders over. En hoewel vandaag de laatste dag van mijn voorlaatste lesweek was, verkeert menigeen hier al in opperste vakantiestemming. Vreemd.

Het begon maandag al. De prof van utopische en dystopische literatuur beëindigde de les met de oproep onze grade books vooral niet te vergeten volgende week en dat als we dat wilden, we gerust koekjes “en dergelijke” mochten meebrengen. Ik denk niet dat ik dit nog heb gehoord sinds het zesde middelbaar, maar van mij mag het. Heb ik trouwens al verteld dat de man sprekend lijkt op John Cleese? Waarschijnlijk niet. Die man lijkt echt sprekend op John Cleese.

Diezelfde avond legde ik mijn examen Hongaars af. De grammatica was vreemd, want we hadden die niet gezien (zo zeiden ook de anderen mij), maar het merendeel was gemakkelijk uit de andere zinnen af te leiden, dus geen probleem. De Hongaarse vragen waarop ik moest antwoorden waren van het niveau “mi a neve” (hoe heet je), dus dit was ook niet echt verschrikkelijk moeilijk. Even ging ik bijna de mist in bij “mi a foglalkozása” (welk beroep oefen je uit), omdat ik mij het woord voor student (diák, egyetemista of tanuló – ik had nochtans keuze genoeg!) niet meer kon herinneren. Het enige andere beroep dat ik me kon herinneren was echter “pék” (bakker) en hoewel ik haar wel eens had willen zien weerleggen dat ik ’s ochtends voor dag en dauw broden bak, schoot mij het juiste woord alsnog te binnen en was het niet meer nodig.

De rest van de week ging vrijwel aan mij voorbij door een opstapelend slaapgebrek en een naderend aantal deadlines. Degenen die menen dat Erasmus voor toeristen is, mogen eens ik terug in België ben eens met mij komen praten. Want ik heb het niet over wat semestermoeheid, maar werkelijk het hardcore in slaap vallen zowel in de les als achter de computer, met strepen op mijn nota’s en sghsdrhdmhdf-combinaties op mijn Word-documenten tot gevolg. Daar staat tegenover dat ik na de negen heilige papers slechts twee examens heb (in Hongarije dan) en dat ik voor het eerst sinds twee jaar (niet zo verschrikkelijk lang, ik besef dat) voluit Kerstmis en Nieuwjaar kan vieren, om dan gesterkt Religie af te leggen in Leuven. Hoera daarvoor! Szia!

PS: Morgen komt Szent Mikulás!

Het sneeuwt hier ook, soms

Els — Sat, 29 Nov 2008 17:01:05 +0000

Momenteel helaas niet. Maar toen er in België sneeuw was, was er hier ook een beetje. In de Hongaarse dorpjes ligt naar verluid wel wat meer, maar in Boedapest heb ik enkel grijzige smurrie aangetroffen die naast heel koud zijn niets te bieden had. Maar toen er dus een beetje sneeuw was, zag Boedapest er als volgt uit:

een straat

niet echt een sneeuwlandschap hier, maar het water zal toch wel koud zijn geweest!

Boedakasteel

Een zijwaartse foto van het Vajdahunyad kasteel

Dit is waar ik naar toe werk:

andermaal Vajdahunyad kasteel, van Google Afbeeldingen

Of zelfs wat meer sneeuw. Voorlopig moet ik het echter zonder de minste witte kleur stellen. Ik zal het kerstgevoel dus zelf moeten ensceneren door een warme winterjas, een sjaal en de bijbehorende muts en handschoenen. Want koud is het hier wel. Ook de adventskalender, mij geschonken door Leen en Roos, hangt indertussen mooi op en wordt vanaf morgen in gebruik genomen, wanneer ik mijn laatste maand hier inga. Dat alleen al is reden voor melancholie. Wanneer ik dan ook nog eens met Organum’s onofficiële kerstCD over de Rakoczi Ut kuier (Hugo Distler is mijn nieuwe held), kan het kerstgevoel echt niet meer stuk. Eventueel bezoek ik zelfs Budapests kerstmarkt, al is mij dat afgeraden ten voordele van die van Wenen. Maar dat is wat ver. Szia!

PS: Ze hebben hier een winterliedje (dat deels over sinterklaas gaat, naar het schijnt) op de melodie van Altijd is Kortjakje ziek: Hull a pelyhes fehér hó. Je kan dat hier op YouTube bekijken, mijn excuses voor de beat eronder, ik vond geen betere versie. Je kan je de blikken van verbazing voorstellen toen ik het van de eerste keer kon meezingen

PPS: Ik heb net Weihnacht yoghurt gegeten met kleine rendieren van chocolade. Ik ben een fan.

Roos en Leen (deel 2)

Els — Sat, 22 Nov 2008 22:04:59 +0000

(Zij die deel 1 nog niet gelezen hebben, doen er misschien goed aan dat eerst te doen)

De Hongaarse les was zoals altijd weer een pijnlijke herinnering aan mijn onkunde. Het hoogtepunt van de les was het voorstellen van onze hobby’s. Nu had degene voor mij al “gitara” gezegd, dus vond ik dat ik iets nieuws moest verzinnen. Eilaas, opnieuw ging ik ten onder aan mijn drang tot vernieuwing. “Hegedű” zei ik. Maar ik speel helemaal geen viool, ik denk zelfs niet dat ik er ooit al één langer dan vijf minuten aangeraakt heb, waarna een boze vioolvirtuoos dan zei dat mijn boogtechniek niet goed was en mijn strijkstok afpakte. Dit terzijde. Maar wat ik dus eigenlijk wou zeggen was piano, ofte “zongora”, en dat werd mij duidelijk eens de woorden mijn mond verlaten hadden. Waarop Ildikó opmerkte dat Francesco, Katharina en ik een concert konden geven. Ik vermoed dat ze mijn wit wegtrekken als podiumangst heeft geïnterpreteerd. Mooi zo.

Ondertussen hadden ook Roos en Leen niet stilgezeten. We hadden tevoren lang gebrainstormd in Gellért over wat ze precies konden klaarmaken. Een vegetarisch gerecht wordt hier immers niet op prijs gesteld, en een tekort aan voedsel evenmin. Het gerecht van hun keuze bevatte dus niet één, maar twee vleessoorten en kon ruwweg een tiental mensen voeden. Mijn Hongaarse flatgenoten (of zo vertelden ze mij toch later) wilden niet overkomen als de veelvraten die ze eigenlijk toch wel zijn, en hielden het dus bij een bescheiden hoeveelheid. Met als gevolg dat ik dat drie dagen op rij heb gegeten. En het was telkens geweldig. Het recept is te verkrijgen bij Roos J.

Omdat het gerecht toch wel redelijk veel room bevatte, en iedereen dus vrij tot zeer verzadigd was, werd er geopteerd Szimpla toch nog een dagje uit te stellen. Liever speelden we één van de vele gezelschapsspelletjes die Roos en Leen meegebracht hadden: Junglespeed.

een willekeurige Junglespeed-kaart

Het was niet makkelijk om de spelregels naar het Engels te vertalen, tot grote hilariteit van Leen en Roos. Ik blijf er trouwens bij dat “a card is played” een correcte Engelse uitspraak is, en Google steunt mij daarin met 4120 hits. Ik zeg het maar.

Al gauw bleek echter dat de Hongaarse flatgenoten nog harder in het spel opgingen dan wij, die er toch al redelijk in opgaan. Ik ga hier niet heel het spel uitleggen, maar het komt erop neer dat je allemaal beurt om beurt een kaart moet omdraaien en dat er bij bepaalde gelijkgevormde of gekleurde kaarten een in het midden geplaatste totempaal moet gegrepen worden. Om ter eerst, natuurlijk. Volgende foto’s vatten de graduele overgang van samenspel naar waanzin goed samen.

Roos, Ádám, Tamás en Noemi wachten rustig af

Ádám kan het niet aan

De kaarten werden opnieuw en opnieuw gedeeld, tot het uiteindelijk toch wel erg laat werd. Ook Roos werd het even teveel toen ze nietsvermoedend mompelde “oh no, that are a lot of bollekes”. Toch scheen het alsof ik de enige was die vier uur later in een les moest zitten. Of nee wacht, het was gewoon zo. Dat heeft ons trouwens niet tegengehouden de avond af te sluiten met een spelletje Geo Challenge.

De volgende dag was ik echter verrassend fris en monter, of dat dacht ik toch. Het eerste anderhalf uur kwam ik zonder al te grote problemen door en het anderhalf uur pauze bracht ik in gezelschap van anderen door en niet slapend op de grond. Het derde anderhalf uur was er echter teveel aan. Het fictieve Amerika in 2012 mag dan wel erg interessant zijn, maar het feit dat er een opstand was uitgebroken in Roanoke en dat Rusland ons aanviel kon mij op dat moment erg weinig schelen. Het feit dat we de week erna als president of vice-president konden opkomen, heb ik echter wel onthouden.

Na die intellectuele inspanning trokken we zowaar een tweede keer naar Boeda, alwaar we het Boedakasteel (of hoe je dat in het Nederlands ook zegt) en de Mátyás Templom met een bezoek vereerden. Over de Mátyás Templom twijfelden we aanvankelijk, gezien betalen voor een kerk werkelijk te ver gaat. Uiteindelijk hebben we dat dan toch maar gedaan en het was de moeite waard, want het was echt helemaal anders van de meeste kerken die ik al heb gezien (en gezien een groot deel van mijn jeugd zich in het gezelschap van de Orgelpijpjes afspeelde, zijn dat er heel wat). Geïnteresseerden kunnen een online kijkje nemen op http://www.matyas-templom.hu/eng/allapot.html (doorklikken naar “history” en dan kan je op een kaartje de delen aanklikken die je wil zien, een aanrader).

Het kasteel (of de burcht) van Boeda

Daarna was het alweer tijd voor een les, die grotendeels in een waas aan mij voorbijging. Hoewel ik voor de prof van Sociolinguistics waarschijnlijk net actiever leek dan anders, gezien ik niet helder genoeg meer van geest was om bij de vraag “anyone else” te begrijpen dat hij daarmee niet alleen mij aansprak. Een beetje pijnlijk.

Van hieruit haastten we ons naar een Italiaans restaurant waarvan de naam mij ontgaat, om van daaruit dan toch nog Szimpla te bezoeken, wat naast szilvásgomboc iedere toerist toch eens meegemaakt moet hebben. We speelden daar dat gezelschapsspelletje met die bonen, maar gezien om middernacht onze transportpas in een pompoen veranderde (of ongeldig werd, zo je wil) moesten we daar vroegtijdig een einde aan maken.

Ongelooflijk genoeg zijn we daarna toch nog enkele spelletjes Junglespeed begonnen (deels op aansturen van de Hongaren, die intussen zeer verslaafd waren). Het was dus andermaal een lange dag, maar ook opnieuw een geweldig leuke.

De les Shakespeare daags daarna was dus ook niet ideaal. Volgens mij heb ik bepaalde delen gehallucineerd en ik kan mij niet herinneren dat Ophelia er aan te pas kwam, toch een prominent personage in Hamlet. Maar ik heb wel nota’s, al kan ik me niet meer herinneren dat ik ze gemaakt heb.

Na die les werd de tragedie zo mogelijk nog groter, want het moment van afscheid was gekomen. Op zijn Oost-Europees zag dat er als volgt uit:

Szia!

PS: Ik heb het vice-presidentschap nipt van Zsolt verloren. Wellicht lag de fout bij mijn pacifistische buitenlandse politiek “laten we allemaal vrienden zijn”. Maar Jezus zegt…

PPS: Junglespeed is hier tegenwoordig een gevecht op leven en dood. Ja, er hebben al mensen littekens.

PPS: Als ik deze twee verslagen als paper mocht afgeven, had ik er één van 2000 woorden, niet toevallig de minimum lengte van de meeste papers. Boehoe!

Keleti pályaudvar

Els — Wed, 05 Nov 2008 18:40:08 +0000

Het is nog donker. Toch stoom ik met een laatste witte volk reeds een eerste bres in het dichtbevolkte station. Ik neem mijn inhoud mee naar de vooraf sterk beperkte haltes, waarvoor zij tweehonderd forint extra betaalden. Met een ouderwets restaurant, omdat het ver rijden is. Terwijl ik mij over de mistige sporen spoed, weerspiegelen enkel míjn grijze wolken een eerder sombere ingesteldheid. Want de zon schijnt. Het lijkt me dus wel gepast mijn verwarmingsinstallatie onklaar te maken. Het maakt mijn coupés iets killer, maar het blijft door de stralende zon bij een povere poging. Ik stop in een Hongaarse provinciestad, de laatste voor een rechtstreekse verbinding naar Wenen.

Het is al donker. Toch stoom ik met een laatste witte wolk nog een laatste bres in het dunbevolkte station. Ik leid mijn inhoud naar een veelheid aan haltes, waarmee zij tweehonderd forint uitspaarden. Zonder een restaurant, want het is niet ver. Ik stop overal. Ik vlied over de onverlichte sporen. In Centraal-Europa dooft enkel de hoofdstad zijn lichten nooit en er is dus werkelijk niets te zien. Ter compensatie werkt zowel mijn verwarming als mijn verlichting. Maar het duurt lang. Zo lang. Tot opeens een enorme klok mij erop wijst dat er een eind aan de verbinding Györ-Budapest is gekomen.

Maar dan begint het pas. Ik wens je een goede reis!

Nemzeti ünnep

Els — Thu, 23 Oct 2008 10:36:01 +0000

Het is vandaag de nationale feestdag van Hongarije. Voor mij heeft dat tot gevolg dat de herfstvakantie twee dagen eerder begint en dat er overal (echt overal, misschien bijna om de twee huizen) een Hongaarse vlag uithangt. De Hongaren zijn trots op hun republiek.

Een korte inleiding tot de geschiedenis van deze dag vind je op Laura’s erasmusblog, en wel op volgende link. Een aanrader!

UPDATE: Laura en ik zijn naar de herdenkingevenementen bij het Heldenplein en omstreken geweest. We hebben er zowaar meegespeeld in een herdenkingsfilm. Jawel, 2 seconden beeldtijd waren mijn deel! Helaas kan ik het filmpje niet uploaden (ik werk eraan!), maar ik heb alvast deze foto:

Szia!

Túró Rudi

Els — Sat, 04 Oct 2008 10:46:47 +0000

Een schitterende Hongaarse specialiteit, bestaande uit een soort melkachtige crème omringd met chocolade (geen Hongaarse, laat dat duidelijk zijn). Ik kan het niet echt vergelijken met iets dat ik daarvoor al kende, maar zeker een aanrader!
Ik had eerst de paarse geprobeerd, van milka, en was niet danig onder de indruk. Maar blijkbaar is er maar één merk die ze ‘tegoei’ maakt en dat is pöttyös, zeer herkenbaar aan hun rode stippen (zie foto’s). Of zo zeiden flatgenoten. En ze hadden gelijk. Szia!

een fan

Het spul vanbinnen is de túró

de verpakking met stippeltjes

Een link naar hun officiële site vind je hier

Erasmusweekend

Els — Thu, 18 Sep 2008 19:50:15 +0000

Mezelf eindelijk als een echter Erasmusser gedragend stond ik om 8.45h paraat aan Moszkva Tér voor de bus richting Csilléberc, wat ergens omstreeks de heuvels van Buda zou moeten zijn. Zichzelf als Spaanse Erasmussers gedragend, stonden de Spanjaarden daar een uur later. Op een zaterdagochtend zonder reden een uur te vroeg opstaan zou bij wet verboden moeten worden, maar ze maakten hun laattijdigheid goed door een erg zonnig humeur. Ondertussen besefte ik dat ik die ochtend niet goed had nagedacht: zonder na te denken (ik heb misschien al vermeld dat het vroeg was) greep ik naar het eerste T-shirt dat ik kon vinden. Kenners van mijn garderobe weten misschien dat ik een groen T-shirt bezit met een klaver op en het opschrift Éire, oftewel Ierland. Veelvuldige opmerkingen à la “Hi, are you Irish?” waren in een internationale context als deze wel te verwachten, meestal gevolgd door “If not, why are you wearing this T-shirt today?”. En om het allemaal nog wat erger te maken, had ik in mijn slaperige onwetendheid een tweede T-shirt ingepakt, dat de misleidende slogan Ciao bella droeg. De Italiaanse kon er niet mee lachen.

Na deze en andere vrolijke momenten tijdens de busreis kwamen we aan te Csilléberc. Nog niet in het bezit van sleutels besloten we alvast een spelletje te doen om de namen te leren kennen. En daarna nog één. En nog één. En daarna nog een paar. Zelfs namen als Gisle waren mij na één spel wel duidelijk, en het werd dus maar saai. Bovendien werd mijn voornaam als zeer exotisch ervaren, en wilde iedereen mij Ellis of Alice noemen. Maar toen ik refereerde naar de link met Elizabeth gingen er opeens wel lichtjes branden. “Oh, it’s like Elsie?”. Laten we dat vooral geen gewoonte laten worden.

Ik verveel mij bij namenspelletjes

Het laatste namenspelletje was al meteen drankgetint, wellicht om de overgang naar de rest van de activiteiten eenvoudiger te maken. Je moest een soort drankje opnoemen met de eerste letter van je naam, bijvoorbeeld Stella Sien. En dan al de voorgaande drankjes + namen opnoemen. Wat dus lang duurde. Bovendien waren, voor het aan mij was, Edelweiss Eduardo en Earl Grey Tea Ellie al gepasseerd. Ik heb dan maar mijn toevlucht genomen tot Egeszegedre Els (ik hoop dat je dat zo schrijft, want ik heb vernomen dat zelfs een licht andere uitspraak een schunnige betekenis heeft).

Na de lunch, jawel, na de lunch, vatten ze de drankspelletjes aan. Om twee uur ’s middags. En met drank bedoel ik geen Fristi ofzo, maar “spelletjes” à la “drink zo snel mogelijk met z’n vijven een fles wodka uit”. En daarin mis ik toch het spelelement. Van wodka moet ik echt wel niets hebben en bovendien heb ik echt geen nood aan vernederende foto’s van mezelf zo vroeg op het semester. De taak werd dus nog iets zwaarder voor de resterende teamleden. Spanjaarden bezitten echter een buitengewoon groot verantwoordelijkheidsgevoel, met het gevolg dat ik rond een uur of vier de eerste mensen heb zien rondzwalpen. Om één of andere reden kwam de begeleiding toen op het idee om de mensen die er het ergst aan toe waren van een fles slagroom te voorzien. “Doe er iets mee”. Tot op het moment van thuiskomen heb ik een vage geur van slagroom over mij heen gehad. En kleren met witte plekken ook wel.

Niet echt onder de indruk van het weekend, besloten enkelen het kamp te verlaten. Dat vond ik echter nergens voor nodig. Het feestje ’s avonds zou waarschijnlijk toch het fijnste moment worden. Even vreesde ik toen ze opriepen alle drank “die we ongetwijfeld hadden meegenomen” te verzamelen bovenop de ruime collectie drank die ze zelf hadden voorzien. Maar dat bleek nergens voor nodig, want het was eigenlijk gewoon een gezellige avond, waar ik gewoon wat heb kunnen praten en dansen, en wat leuke mensen heb ontmoet. En Unicum heb gedronken. Hetgeen naar hoestsiroop smaakte, op een goede manier.

De volgende dag gebeurde er eigenlijk niet veel raars meer. Ik nam de metro van Moszkva Tér naar Keleti en sliep onmiddellijk (en het was middag). Soms denk ik dat ik een slaapprobleem heb. Maar dan besef ik weer hoe belachelijk weinig ik de avond(en) voordien heb geslapen. Bovendien is direct in slaap vallen tof. Szia!

PS: Ik heb ondertussen ook nog bezoek gehad van een zeer goede vriendin, namelijk Lore. Verslag van onze sightseeing en dergelijke volgt.
PPS: Diezelfde Lore had een fototoestel bij. Alle foto’s zijn echter meer dan een megabyte. Iemand een idee hoe ik deze kan comprimeren? Köszönjük!