De Terugreis
januari 8, 2009 om 10:42 am | Geplaatst in op schok, Thuis huis | 2 reactiesOpeens, opeens was het 23 december. Ik weet echt niet hoe dit gebeurd is. Het leek alsof ik enkele dagen tevoren nog kennis had gemaakt met Ádám terwijl hij szilvásgomboc klaarmaakte of dat ik pas gisteren benieuwd de rode metro naar Astoria nam om mijn nieuwe universiteit te bewonderen. Tempus fugit, zeggen ze dan. En dat is ZO waar. Vier maanden, dat is echt niets. Gelukkig sta ik er 17 januari al opnieuw. En kan ik daartussen eindelijk nog eens wat Nederlands praten met de mensen. Ook met wildvreemden op straat, als ik dat zou wensen.
Want ik heb in Hongarije niet alleen soms enkele mensen gemist, maar ook mijn moedertaal. De mogelijkheid om met iedereen om mij heen zonder nadenken op Nederlands te kunnen overschakelen was bevrijdend. Niet dat Engels zo verschrikkelijk was, maar je kon er echt nooit van uit gaan dat mensen dat zouden begrijpen. En je kon de mensen ook nooit helpen, want ze werden al snel wantrouwig als er in het Engels gerepliceerd werd. En dat gevoel is echt nooit leuk.
Of de eerste keer dat ik een deur probeerde te openen waar een Hongaars opschrift dit blijkbaar uitdrukkelijk verbood. Of een belangrijk nieuwsfeit waar ik beelden bij wou, maar waar ik dan met Hongaarse of Duitse duiding genoegen moest nemen (OK, ze hadden BBC en CNN en er bestaat zoiets als deredactie.be, maar ik wou het Journaal). Of de metro, die mij in het Hongaars vertelde dat de deuren dadelijk en bruusk zouden sluiten. Bijnadoodervaring.
Verder zijn de mensen daar wel extreem vriendelijk. Want het is niet omdat zij niet door mij in het Engels wilden geholpen worden, dat zij míj niet wilden helpen. In het Engels, in het Duits, of in het Hongaars met hevige gebaren. Als ik dan niet van de eerste keer mee was, herhaalden ze het geheel trager en luider, alsof dat mij opeens inzicht in de Hongaarse syntaxis zou geven. Soms was dat ook zo.
Ook in de lessen was iedereen onmiddellijk zeer in mij geïnteresseerd. Klasgenoten schakelden vaak op Engels over (zelfs tegen elkaar!) zodat ik het gesprek zou kunnen volgen, iets wat ik in Leuven toch nog niet zoveel heb zien gebeuren. Of ze vroegen hoeveel talen er in België gesproken werden en hoe hard Flemish en Dutch nu op elkaar leken. En waarom ik in godsnaam naar Hongarije was gekomen. Telkens opnieuw.
Deze uitwijding over land en volk om duidelijk te maken dat Hongarije echt wel een schitterend land is. En erasmus een ervaring die ik iedereen aanraad. Maar ik was dus eigenlijk aan het vertellen hoe de terugreis verlopen was.
Zoals je misschien al opgemaakt had uit de vorige berichten, was het met het openbare vervoer niet ideaal gesteld. Ook de luchthaven had al enkele keren gestaakt. Het leek echter overgewaaid. Tot ik opeens een mail kreeg met de oproep mij drie uur vroeger aan te melden dan voorzien en bovendien in een ander gedeelte van de luchthaven (30 minuten van elkaar verwijderd). Omdat ik van Boedapest in een busje naar Ferihegy Airport zou gaan (geen overbodige luxe met al die stakingen), was ik hiervan afhankelijk. Een telefoontje naar de busjesmaatschappij stelde mij echter gerust: enkel “transatlantische” reizigers moesten er drie uur vroeger zijn (waarom konden ze dat dan niet in hun mail zetten, knuppels) en hij zou ons rechtstreeks naar Ferihegy 2 brengen. Hoera!
Dan restte mij enkel nog een (weliswaar tijdelijk) afscheid aan Ádám, die meegekomen was, en Boedapest. Alleen in Ferihegy 2 zag ik dat de check-in nog maar nauwelijks begonnen was en dat ik me dus nodeloos zorgen had gemaakt. Omdat ik erg veel bagage thuis te brengen had, en de limiet 20 kg is, had ik mijn ene valies tot handbagage gepromoveerd. Ik droeg deze nonchalant over mijn ene schouder, alsof iedereen constant zware reiszakken als handbagage incheckte. Toen het eerste meisje aan de balie opmerkte dat mijn reistas bezwaarlijk handbagage genoemd kon worden, had ik een sterk betoog klaar. Nergens voor nodig, want het tweede meisje nam ook de tweede zak aan, keek het andere meisje aan en zei “we staken”. 36 kg bagage. Hiermee heb ik Noémi’s record van 32 kg gebroken. Het is om fier op te zijn.
Ook de paspoortcontrole was niet erg zorgvuldig. Een man keek mij aan, wuifde mij weg met een handgebaar, en mompelde iets dat verdacht veel op “strike” leek. Het checken van de handbagage verliep wel nog steeds erg zorgvuldig, waar een Oost-Europese man duidelijk niet op voorbereid was. De fles pálinka die hij in zijn handbagage “verstopt” had, werd er zorgvuldig uitgefilterd. Waarop de man, licht geïrriteerd, verkondigde dat hij hem dan nu wel zou opdrinken. En zo geschiedde. Nu is een fles pálinka wel wat veel voor één man en ik dacht ook dat overdreven dronken mensen niet op een vliegtuig mochten, maar dat heeft hem niet belet de fles te delen met enkele gelijkgestemden.
De piloot bleek evenzeer een grapjas. Zo verkondigde hij bijvoorbeeld dat zijn copiloot altijd zijn ogen sloot bij het opstijgen omdat hij bang was. Halverwege de vlucht: “hello, since we are a low budget company, you can now view our special movie ‘Misty Clouds of Germany’ from your windows”. Hilarisch.
En toen kwam het roze Wizz Air vliegtuig aan in Charleroi en was ik thuis. Daaag!
Taalhumor
december 15, 2008 om 4:34 pm | Geplaatst in Thuis huis | 2 reactiesNeen, deze blogpost gaat niet over de Hongaarse taal (hoewel, nog eentje om het af te leren: menu is étlap in het Hongaars. EET-lap, hoe verzinnen ze het!), maar over de buitenlandse interesse in mijn blogverhalen.
Inderdaad, via Facebook, de site die ieders geheimen prijs geeft, waren mijn huisgenoten achter dit virtueel adres gekomen (niet dat ik dat overigens verborgen hield). Uiteraard waren ze benieuwd wat ik zoal over hen en mijn verblijf hier had geschreven. Helaas is het met hun Nederlands nog slechter gesteld dan met mijn Hongaars en konden ze weinig maken van mijn schrijfsels. Ik was toevallig afwezig, want ik had dat anders met liefde vertaald voor hen (al durfden ze te betwijfelen dat ik getrouw zou vertalen, de snodaards!).
In een moderne tijd als deze mag iets triviaals als een gebrek aan nederlandstaligheid echter geen barrière meer zijn. Met behulp van Google Translator dachten ze er dus alsnog achter te komen. En dat deden ze, min of meer. Ze hebben het mij laten zien, en het was waarlijk hilarisch. Vertalingen als “to shock” (op schok), “to never again” (tot nooit meer) en mijn persoonlijke favoriet “Visit of Rose and Loan” (Bezoek van Roos en Leen) waren het gevolg. Ik heb het dus toch maar zelf vertaald, gezien dat mij aangewezen leek.
Dit korte bericht als een korte pauze tussen Hamlet en Macbeth. Shakespeare studeren is werkelijk de hemel.
Waarom, wáarom staat hier nog altijd geen nieuw bericht?
november 18, 2008 om 8:24 pm | Geplaatst in Thuis huis | 17 reactiesIk hoor het je denken, enkelen heb ik het zelfs al als comment zien verwoorden (ja, Lise, ik heb het tegen jou).
Ik kan nu een enorm zielige uitleg beginnen omtrent de negen papers die ik, zielepoot, moet schrijven. Waarvan de eerste bovendien teruggestuurd is, omdat hij geen mini-thesis maar een essay wou. Ween.
En dat zou de waarheid zijn. Edoch, mensen die mijn facebook frequenteren, kennen ook de andere reden:
Jawel, mijn huisgenoten en ik kennen sinds kort een nieuwe verslaving, Geo Challenge genaamd. Onder het mom van een leerrijk geografisch spel heeft het ons allen (goed, vooral Ádám en ik) in zijn greep.
Geo Challenge bestaat uit drie delen. Zoals de illustratie hierboven doet vermoeden, heeft een daarvan iets te maken met vlaggen. In het tweede spel moet je het juiste land aanklikken en in het derde de juiste stad. Het lijkt iets dat je gauw beu bent, maar het begint langzaamaan gevaarlijk proporties aan te nemen.
Zo verraste ik vandaag in een les over creooltalen en pidgins vriend en vijand met mijn uitgebreide kennis van Afrikaanse vlaggen. Vooral omdat ik schijnbaar verdwaasd rondkeek toen niet iedereen de vlaggen in kwestie onmiddellijk als Djibouti en Kiribati wist te identificeren.
Omdat we wat moeite hadden met spel één en twee, hebben we er een Hongaarse Wolters Kleine Wereldatlas bijgehaald (die zijn dus knal hetzelfde, zo grappig). Terwijl ik dit aan het typen ben is Ádám een mini-wereldkaart aan het overtekenen om ons onbekende steden op te noteren. Jawel, zo ver is het gekomen. Hij had ook tijdelijk een haat jegens Kristof Q ontwikkeld, die hij koste wat het kost wou verslaan. Gelukkig ligt die tijd al ruwweg 9000 punten achter ons. Nu is Simon de boosdoener.
Zeg nu nog eens dat ik wereldvreemd ben 
. Szia!
Midterm mania
oktober 13, 2008 om 7:18 pm | Geplaatst in Thuis huis | 3 reactiesHet is opeens heel wat stiller in het huis: de muziek uit, de TV enkele streepjes lager (hem helemaal afzetten zou hen te ver gaan, TV-slaafjes als ze zijn) en de boeken open. Jawel, er wordt hier naarstig gestudeerd. In oktober al.
Absurd? Welnee, in oktober heeft men hier immers midterms. Niet toevallig vallen deze in het midden van het semester. Ikzelf heb er deze week twee (of drie, maar die derde tel ik niet echt mee), dus dat valt nog wel mee, maar de anderen hebben er iets meer. En dan wordt een mens weleens zenuwachtig, met als gevolg dat ik een live demonstratie kreeg van het befaamde Hongaarse vloeken (weliswaar niet gericht tegen mij, maar tegen enkele onwillige studieboeken). Balázs ging enkele dingen doen met de maagd Maria die het kindje Jezus ongetwijfeld van zijn stuk zouden brengen.
Het gezegde dat een Hongaar vijf minuten aan één stuk kan vloeken zonder ook maar eenmaal hetzelfde woord te gebruiken, is trouwens waar. Zo waar. Zij die mij weigeren te geloven, kunnen altijd eens volgend YouTube-filmpje beluisteren. Je gaat wel de Hongaarse scheldwoorden niet begrijpen. Sorry daarvoor. Laat ik alvast meegeven dat het merendeel gebruikmaakt van uitdrukkingen die moeder, grootmoeder, God, de maagd Maria, lichaamssappen en bepaalde delen van het paard bevatten en soms combinaties daarvan. Een exhaustieve lijst vind je hier.
Maar goed, dit korte bericht kan weer tellen qua uitstelgedrag. Sociolinguistics en Non-Generative Grammar wachten. Ongeduldigaards.
Lore lore lore lore
september 23, 2008 om 9:05 pm | Geplaatst in bezoek!, op schok, Thuis huis | Een reactie plaatsenZoals beloofd dus een update van de drie drukke (maar fijne dagen) met Lore in Boedapest.
Het plan was om onmiddellijk naar Lore’s aankomst (rond negenen) het nachtleven in te duiken. De koffers vol boeken (voor mij) en chocolade (ook deels voor mij :p) hadden echter hun tol geëist. We besloten deze alvast op de flat te droppen, maar we zijn daar dan uiteindelijk toch maar gebleven. Het was echt ijzig koud en het regende ook, echt niet het weer waar ik het systeem van nachtbussen in Boedapest op de proef wil stellen. Bovendien kwamen Lore en de flatgenootjes wonderwel overeen, hetgeen zich uitte in druk Engels gebabbel.
De volgende dag zorgde mijn strakke lesschema echter al voor problemen. De lessen van acht tot elf gingen als een kwade droom aan Lore voorbij, gezien ze ook net op weekend was geweest (met het presidium, dus ja, ze zal wel moe geweest zijn). Gezien het doel was om ook shoppend Boedapest met een bezoekje te vereren, ging ik haar vervolgens per metro droppen aan de “arena”, een groot shoppingcenter dat vergelijkbaar is met Wijnegem. Het dankt zijn naam aan de paardenrennen die er vroeger georganiseerd werden. Dit complex is echter (afgezien van een klein stukje ter herinnering) genadeloos afgesmeten door die kapitalistische Hongaren. Jammer.
Na sociolinguistiek ging ik haar dan op dezelfde wijze terug ophalen. De berg chocolade (letterlijk, jammer genoeg heb ik er geen foto van) had eigenlijk als doel tot brownies herleid te worden, maar moest helaas (tijdelijk) wijken voor ons bruisende uitgaansleven. Na door iedereen getipt te zijn over Szimpla, moesten we dat toch eens zelf gaan bekijken. En inderdaad, Szimpla is echt gewoon een schitterende plek. En ik kan eigenlijk echt niet goed uitleggen waarom (hopelijk gaan de foto’s die ik weldra toevoeg echt meer zeggen dan duizend woorden…), maar het is er gewoon echt zo gezellig, met een prachtig interieur. Het was ook al de vaste meetingplaats geworden van enkele bevriende erasmussers, wat het geheel zeker niet onaangenamer maakte! De ochtend daarop was echter niet de meest aangename…
szimpla!
Gelukkig kon ik na anderhalf uur Shakespeare (The Comedy of Errors) de boeken opnieuw sluiten en mij opmaken voor wat toeristische sightseeing in Buda (waar ik eigenlijk nog maar zelden geweest ben, aangezien ik zelf in Pest woon). We hebben uiteraard het parlement bezocht (maar we konden er niet in, iets voor een volgende keer) en vanuit de verte ook het presidentieel paleis. Onze metrokaart ten volle benuttend, trokken we vervolgens naar het Heldenplein, alwaar we het uitzicht bewonderen vanuit een wel erg gezellig cafeetje.
Vervolgens trokken we opnieuw naar de arena, gezien fast food blijkbaar Lore’s persoonlijke traditie is op buitenlandse reizen. In een vlaag van waanzin (en eigenlijk ook omdat dat evenveel kostte als twee gewone pizza’s) zijn we scrupuleloos voor het party menu gegaan, wat normaal zo’n viertal mensen voedt. Nu, we hadden wel honger, maar het ging er toch een beetje over. In Leuven zouden we dit hebben opgelost door enkele hongerige jongens in de groei op te bellen. We probeerden hetzelfde met Ádám en Balázs, maar die hadden net pannenkoeken gebakken en nodigden ons hiervoor uit. De gedachte alleen al! Gelukkig kan je in de Pizza Hut de overschot blijkbaar meekrijgen in groene dozen. Bewijzen daarvan vind je in de eerder geposte foto’s.
Tot slot moesten we voor het sluitingsuur (dat weliswaar pas negen uur is, maar het was al laat) nog een sjaal en handschoenen zien te bemachtigen. Jawel, zo koud was het. We hadden echter lichte scrupules over de groene dozen met warme pizza’s en besloten toch maar eerst te informeren bij de deurwachter van de C&A. De man keek ons stomverbaasd aan, alsof iedereen constant warm eten naar klerenwinkels meebrengt en het echt dwaas zou zijn om ons daarover vragen te stellen. Een mooie sjaal en een paar warme handschoenen waren mijn deel, onderwijl een licht aroma van pepperoni verspreidend.
Thuisgekomen moesten er echter nog obligate brownies gefabriceerd worden. Morgen zou Lore immers terugvliegen en ze had die 2 kg chocolade tenslotte niet voor niets meegebracht. Helaas vond ik ze minder geslaagd dan normaal, ze hadden eerder iets weg van chocoladecake. Waar op zich niets mis mee is. Tot een volgende maal. Szia!
“Familie”foto’s
september 20, 2008 om 7:15 pm | Geplaatst in Thuis huis | 4 reacties
Die doen ketchup op pizza, echt walgelijk
Noemi, Tamás en Balázs eten pizza
vlnr: Balázs, Lore, Tamás, Ádám
Belgisch koken en Hongaarse bureaucratie
september 5, 2008 om 11:50 am | Geplaatst in Thuis huis, universiteit | 3 reactiesVoor mijn hoogstaande Belgische kookkunst moest ik helaas eerst wel Hongaars winkelen. Een eerste poging in de Match dichtbij liep al volledig mis. Buiten producten van multinationals als Nestlé en Coca Cola en vreemd genoeg, Bonduelle (waarlijk de verrassende groenten van vandaag) herkende ik er bitter weinig. Keuze te over in verschillende soorten balletjes met pruimen, met of zonder pit, dat wel.
De ingrediënten voor balletjes in tomatensaus leken mij echter vrij transparant. Maar aardappelen bleken ze daar niet te hebben. Ook gehakt was niet te vinden. Ik trof wel verscheidene soorten van rode saus aan, maar wie weet zat daar paprika in of zo, met die Hongaren kun je echt nooit weten. Lichtelijk teleurgesteld in de Hongaarse supermarkt droop ik dus maar weer af naar huis.
Eens thuisgekomen, wist Ádám mij te vertellen dat de Match niet echt representatief was. Hij zat er duidelijk mee in dat het eten vanavond zou tegenvallen, en nam dus maar het recht in eigen handen door mij naar de Spar te loodsen. Mijn opluchting was groot toen aardappelen, gehakt en tomatensaus er vrij verkrijgbaar bleken. Omdat de Spar van Duitse makelij is, werden vele dingen er ook vertaald. Zeer handig om de namen van groenten te leren kennen in het Hongaars, want namen als krumpli (aardappel) en uborka (komkommer) zijn niet bij de eerste lezing duidelijk.
Het koken was na de hele winkel-lijdensweg een eitje. Mijn drie flatgenoten, die blijkbaar niet aan koken from scratch doen, waren zichtbaar onder de indruk. Nu, ze zeiden weliswaar dat het goed was, maar ik vermoed dat ze dat ook zouden gedaan hebben moest ik gestoofde sokken geserveerd hebben. Maar na zelf te proeven, vond ik dat het best oké was. Dank aan Q voor de tip!
De volgende dag gebeurde er eerder weinig. In een poging wat meer klaarheid te scheppen rond ons studieprogramma bezochten Laura (de andere Erasmusser) en ik het departement Engels. We zouden ons daar moeten aanmelden bij Géza Kallay om onze Learning Agreement op punt te stellen. Géza Kallay bleek echter niet op kantoor. Een korte rondvraag op het departement (waarvan er schrijnend weinig mensen Engels bleken te kunnen) bracht ons bij de secretaresse, een heel vriendelijke mevrouw die best goed Engels kon. Na een hele uitleg en vele onderbrekingen door Hongaarse studenten/professoren die vonden dat hun vraag voorrang had op de onze (en wie weet was dat wel zo, ik spreek geen Hongaars), verbond ze ons door met Géza Kallay. Die zei dat we gewoon een beetje naar de lessen moesten gaan en dan maar zien. Ik vermoed dus dat de komende week erg druk zal worden. Terwijl we toch op de faculteit waren, zijn we dan ook maar direct gaan informeren naar Hongaarse lessen. Die bleken er te zijn, en beginnen volgende week.
Omdat Laura reeds een studentenkaart had, scheidden onze wegen daar. De Quaestura leek mij nog redelijk dunbevolkt, maar op mijn ticket zag ik dat er nog honderd wachtenden voor mij waren. Daar maakte ik kennis met twee andere Erasmusstudenten die toevallig ook Engels deden. Een daarvan vroeg mij wanhopig of ik misschien nog een kamer op overschot had. Ik moest haar helaas teleurstellen en vroeg of ze dan al heel de tijd op jeugdherberg zat. Het verhaal dat ze mij ten antwoord gaf maakte dat ik geen spijt had dat ik geen plaats had gekregen in de dormitories. De dorm waar zij zat, had geen keuken, geen tafel om te studeren, lag mijlenver van het centrum en had een slechte toegang tot openbaar vervoer. Daarenboven had ze twee kamergenoten en betaalde ze meer dan ik.
Nogmaals zeer blij met mijn verblijf en hoe eenvoudig het allemaal voor mij verlopen was, zette ik het wachten voort. Twee uur later was het dan eindelijk aan mij en kreeg ik een glimmende studentenkaart van ELTE, die mij naast uren studie- en lesgenot ook een enorme korting zou geven op een metrokaart, evenals tal van andere voordelen. Ik moest die studentenkaart echter wel betalen met een postcheque, wat ik wat vreemd vond, maar dat is hier blijkbaar de gewoonte. Nu ga ik dus op zoek naar een postkantoor. Szia!
Foto’s van de flat
september 1, 2008 om 9:53 pm | Geplaatst in Thuis huis | 2 reactiesOmdat sommigen (ik noem geen namen, Bo) vinden dat een blog zonder foto’s zielig is:
Dag twee
september 1, 2008 om 7:37 pm | Geplaatst in Thuis huis | 6 reactiesWat ik nog vergeten was van gisteren: ook de weg naar mijn kot was geplaveid met heroïsche avonturen. De Murányi utca (mijn straat) stond immers niet op de kaart. Ik had via Google Maps dan maar min of meer de locatie opgezocht, en het adres, alsook het huisnummer, op de kaart bijgetekend. Verder dacht ik er met zorgvuldig uitspreken van “hol van” (=waar is) wel te geraken. De Hongaarse mevrouw die mij hielp gebruikte helaas bal (=links) noch jobb (=rechts) en aldus leerde ik alsnog het woord voor rechtdoor.
Wie denkt dat ik er zo geraakte, vergist zich schromelijk. Na enkele omzwervingen kwam ik bij de Murányi utca, maar deze bleek te stoppen bij nummer 19, terwijl ik (o ironie) bij 20 moest zijn. In het verlengde begon echter een nieuwe straat. Na een nieuw salvo hol van’s bleek dat Hongaren dat soms doen, een andere straat tussenvoegen. Een straat verder herbegon Murányi utca.
Daar aangekomen zag ik dat er helemaal geen nummer 20 was, en dat ik mijn kaart ergens vergeten was. Gelukkig was er wel een nummer 22 dat beantwoordde aan de beschrijving. En zo kwam ik er dus toch nog, en sliep ik niet onder een brug.
Vandaag dan was het totale tegenovergestelde. Geen gekke oude mensen, McDonaldsavonturen of zeulen met valiezen. Eigenlijk ben ik het huis niet uitgeweest (misschien uit blijdschap dat ik er definitief mag blijven, hoera!). Nadat iemand het kot was komen bezichtigen (die jongen hebben ze ten voordele van mij geweigerd, muhahaha) ben ik mijn bed terug ingekropen en heb ik veel busuren slaap ingehaald.
Ook daarna had het weinig zin om weg te gaan, daar de Hongaarse televisie zoveel geniale programma’s te bieden heeft. Het blijkt wel een stelregel van Ádám om één uur Duitse televisie per dag te kijken tot lering en vermaak, en als talenliefhebber kan ik me daar natuurlijk in vinden.
Zo kwam het dat ik twee afleveringen van Die Simpsons gezien heb (o.a. de tomacco-aflevering). Zelfs de reclame was dolle pret, en de McDonalds reclame (parapapapa, ich liebe es) deed mij andermaal beseffen hoe blij ik was in een huis te verblijven met internet.
Daarna werd er echter overgeschakeld op Hongaarse TV en aangezien de aflevering van Gilmore Girls geen special was over het vragen van de weg, kon ik helaas niet volgen. Af en toe een begroeting of een woord van dank, maar dat was het. Ik besloot Szex és New York (Sex and the City) dan maar te laten voor wat het was. Bovendien hadden mijn roomies mij verteld dat het Sex and the City light was, wat wil zeggen dat alle sexpliciete inhoud achterwege gelaten wordt. Nu, ik ben geen expert, maar ik dacht altijd dat dat het enige was waar dat programma over ging, maar op het moment van typen is het toch al zo’n 20 minuten bezig.
Nu is Ádám bezig aan het avondeten, zijnde een soort balletjes met pruim. Ik heb dat alleszins al eens gegeten bij Nucinéni (=familie van mij). Maar deze zijn kant-en-klaar, of zoiets. Omdat hij niet wilde dat ik bijlegde, heb ik gezegd dat ik morgen wel zou koken. In een nieuwe vlaag van waanzin heb ik daaraan toegevoegd “een typisch Belgisch gerecht”. Maar ik ken er helemaal geen! Dit wordt dus een probleem. Hulp is welkom. Szia!
Blog op Wordpress.com. | Thema: Pool door Borja Fernandez.
Entries en reacties feeds.
