Soit, dit doet er eigenlijk allemaal niet toe… ik ging een verslag schrijven over het laatste weekend dat ik in Hongarije heb doorgebracht. Dit deed ik ter afwisseling niet in Boedapest, maar in de heimat van mijn kotgenoten: Kapuvár. Ikzelf had er nog nooit van gehoord, maar het schijnt een respectabel aantal inwoners te hebben én het lief van degene die tweede is geworden in Megasztár (Idool) woont daar. Ik bedoel maar.

Van Boedapest naar Kapuvár trein je gemiddeld tussen anderhalf uur en tweeënhalf uur (hangt er van af of je 200 forint bijbetaalt voor de sneltrein of niet). No such luck. Door een treinstaking, waarvan niemand mij precies kon uitleggen wát de conducteurs nu precies wilden (ik vermoed geld), konden we niet opstappen in het station van Keleti, nabij onze flat. Dan maar dertig minuten met de bus (die reden wel) naar het Déli-station. Van daaruit konden we toch nog een trein nemen tot in Győr, ook niet onmogelijk ver. Het was uiteraard niet de sneltrein, maar we waren met genoeg om die tijd zonder al te veel problemen in gezelligheid door te brengen.

Maar dan, eilaas, had ook deze trein een vertraging. De cruciale vertraging die ons de aansluiting met de bus Győr-Kapuvár deed missen. Dan maar wachten op een volgende trein of bus in de wachtzaal van Győr, die overigens elf mosterdgele banken en één dakloze herbergde. Uiteindelijk kwam er hulp in de persoon van vader Németh, die zijn kroost alsook Balázs en ik kwam oppikken.

Na een autorit van wederom een klein halfuur, bleek dat Noémi en Ádám niet in de metropool Kapuvár woonden, maar in deelgemeente Vitnyéd. Het zal liefhebbers van folklore en vooral Michaël plezieren dat zij beschikten over vele paarden, kippen, parelhoenen, ganzen, honden en enkele katten. De varkens waren helaas niet meer van de partij. Een kort bezoek aan hun garage verklaarde meteen waarom. Het is wel de beste geur die ik ooit al in een garage heb mogen meemaken.

mmm, garage

Er moest echter toch wat sightseeing gedaan worden, dus trokken we naar het Fertőd kasteel. Er werd mij verteld dat het iets weg had van Schönbrunn. Oordeel zelf:

bij nader inzien is het kasteel niet echt duidelijk

Een minder culturele, maar daarom niet minder belangrijke, uitstap was een bezoek aan hun stamcafé Sopi. Echt gezellig, met leuke wandschilderingen (zie foto’s). Het gerucht ging ook dat ze daar de beste pizza’s ter wereld verkochten. Dit kon ik niet ongetoetst laten (het was nochtans niet dat ik eten te kort kwam) en het moet inderdaad gezegd dat ze er erg goede pizza hebben. En toffe muziek draaiden. Weliswaar allemaal Hongaarse underground bands, maar dat was geen obstakel. Integendeel. We speelden er ook een kort spelletje JungleSpeed, waarbij Ádám ondanks ziekte toch viermaal de overwinning wegkaapte. Van de vier keren. Pijnlijk voor de gezonden onder ons.

de muren van Sopi

vlnr: ik, Ádám, Balázs

De terugtocht was wederom niet ideaal, maar we geraakten uiteindelijk wel thuis. Szia!

vlnr: ik, Roos, Leen

Na een volle week mag het wel eens: een korte impressie van het laatste bezoek dat ik kreeg alvorens ik over een dikke maand (hoe kort mij dat ook schijnt) weer huiswaarts ga. De uitdrukking last but not least is hier trouwens zeker van toepassing.

Vol spanning, onderwijl de laatste hand leggen aan een inmiddels geweigerd essay (ja, de frustratie zit nog diep), keek ik uit naar de komst van Leen en Roos. Toen ik dan even later op de website van Ferihegy Airport zag dat de vlucht uit België geland was, klikte ik op ‘verzenden’ en haastte mij naar Blaha Lujza Tér, vanwaar ik naar Western Station moest. Dit bleek echter de Engelse naam te zijn, Hongaren noemen het Nyugati Palyaudvár. Waarschijnlijk zou het voor Leen en Roos iets eenvoudiger zijn geweest moest ik hen dat van tevoren verteld hebben. Ach ja.

Ze lieten het niet aan hun hart komen. Of het weerzien te Nyugati was er toch niet minder aangenaam door. Dat station is trouwens gebouwd door Eiffel, de man van de toren in Parijs. Ik vond dat een interessant weetje. Dus ik deel dat even.

Zoals elke eerste avond, nemen we ons voor het nachtleven in te duiken en meteen na het thuis achterlaten van de valiezen richting Szimpla te trekken. Maar zoals elke eerste avond, komt dat er ook deze keer niet van. Er was immers nog zoveel te vertellen én er moesten nog szilvásgomboc gemaakt worden, de obligate welkomstmaaltijd voor Belgische gasten. Jawel, dat zijn die balletjes met pruimen. Wees maar sceptisch, maar ik heb er nog nooit iemand over horen klagen. Al was het deze keer niet zo vanzelfsprekend, want Ádám was nog in Kapuvár (zijn thuisstad). Bijgevolg moesten Noémi en ik, szilvásgomboc-leken, het alleen klaarspelen. Ik beweer niet dat het even goed was als de vorige keren, maar we vonden toch dat het best oké was.

De volgende ochtend brachten we helaas al gescheiden door. Terwijl ik discussieerde over 1984 en leerde over taalverwerving op oudere leeftijd (“je moet oudere taalstudenten rumbonbons geven bij een goed antwoord, dat neemt hun remmingen weg”) bezochten Leen en Roos vele toeristische trekpleisters in Pest, zoals de synagoge en het Heldenplein.

Onze wegen verenigden zich opnieuw bij Astoria, het metrostation nabij de universiteit. We bezochten er tevens de McDonalds waar ik enkele maanden geleden zoveel uren aan een stuk heb doorgebracht, en die qua symbolische betekenis zeker niet moet onderdoen voor het Heldenplein.

Gezien ik nog maar één of twee keer in Boeda was geweest, en dan nog enkel op dat vermaledijde erasmusweekend en keer halvelings met Lore, leek het ons een goed idee ook daar aan toerisme te gaan doen. Niet in het minst omdat vele beroemde gebouwen aan die kant van de Donau liggen.

Ons eerste bezoek bracht ons naar Gellért, één van de vele prachtige baden die Boedapest te bieden heeft en ook één van de beroemdste. Ik had mij verwacht aan een groepskleedkamer, maar neen, een apart kleedhokje met een bed voor moest je de nood voelen een kort dutje te doen voor of na het baden. Ik vraag mij trouwens af waarom de kleedhokjes van de eerste verdieping afgeschermd worden met een gordijn, maar niet met een dak, zodat zij die zich op de tweede verdieping bevinden alles kunnen zien. Echt alles.

Gellért

Het antwoord op mijn vraag liet niet lang op zich wachten. Aan schaamte doen ze niet bij Gellért. Of toch niet eens de vijftig gepasseerd. Ik was al gewaarschuwd dat het percentage “oude vrouwtjes met opengesperde benen zonder schaamte” in de baden vrij hoog was, maar het was desalniettemin verschieten. En ze waren echt overal, dus wegkijken was moeilijk, zoniet onmogelijk.

Maar verder niets dan goeds over Gellért. Het was, zoals Leen het verwoordde “zoals een bad, maar dan groter”. Het bad van 38 graden was misschien iets te warm, maar dan van 36 echt precies goed. En het scheen ook altijd zijn behaaglijk warme temperatuur te behouden. Het koude bad was trouwens echt heel koud. Maar echt. Héél koud. Even verstoorden we Gellért geroemde rust met wat ijzingwekkend (pun intended) gegil. Maar het warme bad was eens zo goed daarna.

Helemaal verrimpeld (doch ik herhaal, dit viel in het niets met bepaalde vrouwen op leeftijd) en verkwikt verlieten we Boeda. Ik spoedde mij richting de Hongaarse les en Roos en Leen richting Tesco, om inkopen te doen voor het eten dat ze gingen maken. Deel twee morgen (wat een suspens) . Szia!

de synagoge langs binnen

 Gedurende drie schitterende dagen waren er drie schitterende mensen op bezoek, zijnde Pol, Katrien en Anneke. Ik heb tijdelijk nog niet de moed om daar een verslag over te schrijven, maar zal in de plaats al een tipje van de sluier oplichten door één van onze culturele uitstapjes te beschrijven.

Voor enkele forints (voor Joden is niets gratis, ze zeiden het zelf!) mochten we binnen in de voorlopig grootste (ze zijn een grotere aan het bouwen in Duitsland) synagoge van Europa. De grootste ter wereld staat overigens in Jerusalem.

Op de foto hierboven zal het misschien opgevallen zijn dat de synagoge nogal christelijk aandoet. Dit omdat de geldschieter (een koning, als ik me niet vergis) vond dat als hij geld gaf het ook een mooi gebouw moest zijn. Diezelfde grapjas heeft trouwens nog geld geschonken aan een andere synagoge in Boedapest, zodat die zou gebouwd worden naar het voorbeeld van de moskee. Als je goed kijkt kan je ook twee preekstoelen zien, die naar verluid een prima plaats zijn om met Yom Kippur de camera’s van Mayar TV (jawel, MTV) perfect te positioneren. Een andere functie hebben ze volgens de joodse geloofovertuiging niet.

het Holocaustmonument

Het monument dat je hierboven ziet is geschonken door Estée Lauder (die van de make-up enzo) en stelt een boom voor met op elk blaadje de naam van een holocaustslachtoffer. Als je goed kijkt, zie je dat die boom zeven armen heeft, naar het voorbeeld van de joodse minora. Een omgekeerde minora echter, omdat er geen vuur van leven meer was.

Oh, en Pol moest een keppeltje dragen, wat grappig was. Szia!

Voor zij die over snel internet beschikken (sorry mama) volgende Youtubefilmpjes:

Milord
La vie en rose
L’Etranger

Ziedaar reeds de ontrafeling van mijn (gefaalde) poging tot Franse humor: Edith Piaf. Zoals beloofd een kort verslag.

In een opwelling liet ik mij door mijn kotgenoten overtuigen tot een avond Hongaars vermaak met de musical “Piaf Piaf”. Zoals de titel en mijn uiteenzetting hierboven doen vermoeden, was de avond gewijd aan leven en werk van Edith Piaf. Een reeks (in Hongarije ongetwijfeld bekende) musicalsterren bracht haar hits, ondersteund door een live orkest. Uiteraard ging alles er in het Hongaars aan toe, want Hongaren doen niet aan vreemdetaalverwerving in hun vrije tijd.

Bijgevolg volledig op non-verbale communicatie aangewezen liet ik mij leiden door enerzijds de taal der muziek en anderszijds de wervelende choreografie. En dat lukte prima, want ik heb mij werkelijk geen seconde verveeld. Later vernam ik van mijn Hongaarse vrienden dat ze eigenlijk de plot ook niet echt begrepen. Veel heb ik dus niet gemist.

Helaas is een modern theaterstuk blijkbaar niet compleet zonder een scène waar een naakte vrouw gillend heen en weer loopt. Dat is nu echt al de zoveelste keer, en zelfs in Belgisch theater, waar ik over het algemeen versta wat ze zeggen, kan ik dat zelden plaatsen. Voor zij die samen met mij in het zesde middelbaar zaten, het was iets minder erg dan “Het temmen van de feeks”. Maar goed, dat is snel vergeten wanneer ze andermaal losbarstten in een schitterend lied.

Kortom, een schitterende avond, en dit voor een luttele 1000 forint (ca. 4 euro). Dat was omdat het generale repetitie was, maar naar het schijnt zijn zelfs de “echte” tickets niet veel duurder. Zoiets vind je volgens mij niet in België. Zelfs het carnavalsproject van de muziekschool vraagt een dergelijke prijs (ik vond Koning Arthur trouwens ook schitterend, daar niet van), en die moeten geen acteurs en zo betalen. En geen klein mini-hondje africhten, dat echt exact deed wat het moest doen om zo schattig mogelijk te zijn. Zelfs ik vond het leuk. En ik vind honden over het algemeen stom.

Moest je je toevallig tussen nu en december in Boedapest bevinden, kan ik het alleen maar aanraden. Szia!

Tussen Boeda en Pest stroomt trouwens een uiterst interessant alternatief: de Donau. ’s Avonds hebben ze daar lichtjes, alsook toeristische jachten die luid verkondigen dat we onmiddellijk rechts het parlement kunnen aanschouwen. Als ik ‘we’ zeg, bedoel ik daarmee mijn huisgenoten, Moni en Marijn. Moni, ofte Monika, is een schoolvriendin van Noemi. Marijn is een couch surfer uit Nederland, die op vier dagen alle vooroordelen die ik had over Nederlanders drievoudig bekrachtigd heeft. Je moet het maar kunnen.

Desalniettemin is het des avonds heerlijk toeven nabij een brug (eigenlijk meerdere) van Boeda naar Pest (of om helemaal correct te zijn: van Pest naar Boeda). Clochardgewijs ging dit gepaard met alchoholische dranken. De eerste ronde liet ik aan mij voorbij gaan, gezien Hongaars bier een beetje is zoals Hongaarse chocolade: wel willen maar niet kunnen. Bij onze herbevoorrading in de plaatselijke Match viel mijn oog echter op een flesje Stella Artois, met onderschrift “brewed in Leuven”. Nostalgie alom, en ik heb het dus maar gekocht ook. Mijn Hongaarse vrienden verklaarden mij voor gek. 254 forint (= ca. 1 euro) voor een halve liter bier was echt “belachelijk overprijsd”. En het was dan nog niet gekoeld ook. Geen nood, na een “huzarenstukje” (rekening houdend met mijn natuurlijk gebrek aan evenwicht en coördinatie) kwam dat flesje (of die fles, het was tenslotte een halve liter, en geen 33 cl) in een door rotsen afgebakend stuk van de Donau terecht. En geef toe, rechts het parlement, voor mij het paleis, maanverlichte golven en Donaugekoelde Stella. Beter gaat het echt niet worden. Szia!

PS: Ik hoop dit weldra te staven met enkele foto’s, maar die staan tijdelijk nog op Noemi’s fototoestel.

De volgende dag zorgde mijn strakke lesschema echter al voor problemen. De lessen van acht tot elf gingen als een kwade droom aan Lore voorbij, gezien ze ook net op weekend was geweest (met het presidium, dus ja, ze zal wel moe geweest zijn). Gezien het doel was om ook shoppend Boedapest met een bezoekje te vereren, ging ik haar vervolgens per metro droppen aan de “arena”, een groot shoppingcenter dat vergelijkbaar is met Wijnegem. Het dankt zijn naam aan de paardenrennen die er vroeger georganiseerd werden. Dit complex is echter (afgezien van een klein stukje ter herinnering) genadeloos afgesmeten door die kapitalistische Hongaren. Jammer.

Na sociolinguistiek ging ik haar dan op dezelfde wijze terug ophalen. De berg chocolade (letterlijk, jammer genoeg heb ik er geen foto van) had eigenlijk als doel tot brownies herleid te worden, maar moest helaas (tijdelijk) wijken voor ons bruisende uitgaansleven. Na door iedereen getipt te zijn over Szimpla, moesten we dat toch eens zelf gaan bekijken. En inderdaad, Szimpla is echt gewoon een schitterende plek. En ik kan eigenlijk echt niet goed uitleggen waarom (hopelijk gaan de foto’s die ik weldra toevoeg echt meer zeggen dan duizend woorden…), maar het is er gewoon echt zo gezellig, met een prachtig interieur. Het was ook al de vaste meetingplaats geworden van enkele bevriende erasmussers, wat het geheel zeker niet onaangenamer maakte! De ochtend daarop was echter niet de meest aangename…

szimpla!

Gelukkig kon ik na anderhalf uur Shakespeare (The Comedy of Errors) de boeken opnieuw sluiten en mij opmaken voor wat toeristische sightseeing in Buda (waar ik eigenlijk nog maar zelden geweest ben, aangezien ik zelf in Pest woon). We hebben uiteraard het parlement bezocht (maar we konden er niet in, iets voor een volgende keer) en vanuit de verte ook het presidentieel paleis. Onze metrokaart ten volle benuttend, trokken we vervolgens naar het Heldenplein, alwaar we het uitzicht bewonderen vanuit een wel erg gezellig cafeetje.

Vervolgens trokken we opnieuw naar de arena, gezien fast food blijkbaar Lore’s persoonlijke traditie is op buitenlandse reizen. In een vlaag van waanzin (en eigenlijk ook omdat dat evenveel kostte als twee gewone pizza’s) zijn we scrupuleloos voor het party menu gegaan, wat normaal zo’n viertal mensen voedt. Nu, we hadden wel honger, maar het ging er toch een beetje over. In Leuven zouden we dit hebben opgelost door enkele hongerige jongens in de groei op te bellen. We probeerden hetzelfde met Ádám en Balázs, maar die hadden net pannenkoeken gebakken en nodigden ons hiervoor uit. De gedachte alleen al! Gelukkig kan je in de Pizza Hut de overschot blijkbaar meekrijgen in groene dozen. Bewijzen daarvan vind je in de eerder geposte foto’s.

Tot slot moesten we voor het sluitingsuur (dat weliswaar pas negen uur is, maar het was al laat) nog een sjaal en handschoenen zien te bemachtigen. Jawel, zo koud was het. We hadden echter lichte scrupules over de groene dozen met warme pizza’s en besloten toch maar eerst te informeren bij de deurwachter van de C&A. De man keek ons stomverbaasd aan, alsof iedereen constant warm eten naar klerenwinkels meebrengt en het echt dwaas zou zijn om ons daarover vragen te stellen. Een mooie sjaal en een paar warme handschoenen waren mijn deel, onderwijl een licht aroma van pepperoni verspreidend.

Thuisgekomen moesten er echter nog obligate brownies gefabriceerd worden. Morgen zou Lore immers terugvliegen en ze had die 2 kg chocolade tenslotte niet voor niets meegebracht. Helaas vond ik ze minder geslaagd dan normaal, ze hadden eerder iets weg van chocoladecake. Waar op zich niets mis mee is. Tot een volgende maal. Szia!

Ook weer niet zo gevaarlijk, want eer ik alleen de weg van de flat naar de universiteit gevonden zou hebben, was ik waarschijnlijk langs Wenen gepasseerd. Ik had dus veiligheidshalve Noemi mee als gids, die daar haar vakken Fins en Duits zou regelen. Daar stond ik dus, en het enige dat ik wist was dat het in gebouw A te doen was. Maar toen -mijn lucky streak is waarlijk oneindig- kwam ik daar plots Laura tegen, de andere Leuvense Erasmusser. Zij, duidelijk veel vlijtiger dan ik- had reeds al haar paperassen in orde gebracht en kon mij in geen tijd uitleggen waar ik moest zijn en wat ik daar moest doen. Schitterend!

Jammer genoeg bleek daar dat ik vijf papieren miste die Laura wel had, o.a. zeer belangrijke papieren voor de beursaanvraag en de verblijfsvergunning. Zij had deze thuis opgestuurd gekregen, ik niet. In mijn gedachten was ik mijn woede daarover al op de Erasmuscoördinator aan het botvieren met messen en bijlen, tot het opeens in mij opkwam dat het misschien kwam omdat ik me nog niet had kunnen herinschrijven. Laten we daarop hopen.

Sándor Balaci, een olijke kale man, alsook de Erasmuscoördinator Letteren van ELTE, liet dit echter niet aan zijn hart komen en schreef mij toch gewoon in. Hij was zeer geïnteresseerd in de Hongaarse achternaam van mijn moeder en in mijn geboorteplaats (Ramat Gan, Israël). Hij bleek een fan van de Bar Ilan-universiteit. Groot was dus zijn ontgoocheling toen papa een Belg en geen Israëli bleek.

Officieel ingeschreven aan ELTE moest ik nu enkel nog een studentenkaart gaan halen in de Quaestura. Daarvoor had ik echter wel een pasfoto nodig. Omdat ik hier toch maar een half jaar blijf, vond ik niet dat deze foto van hoogstaande kwaliteit moest zijn en ging ik gewoon naar een fotohokje bij de metro. Tot mijn verbazing zag ik er op deze foto beter uit dan ik er in het echt ooit al had uitgezien. Nu kent iedereen de fabelachtige krachten van mijn door de jaren heen geperfectioneerde photosmile, maar dit sloeg echt alles.

Oh, trouwens, bedankt aan iedereen die kooktips heeft doorgestuurd! Zeer aangenaam. Helaas kan ik nog niet vertellen hoe het geweest is, want gisteren was Ádám ziek en Noemi en Balàzs (de andere flatgenoten) kwamen pas zo laat aan dat koken geen zin had. We hebben dan in de plaats Lángos (spreek uit: laangosj) gegeten die ze van thuis hadden meegebracht. Dat is een soort vettig broodachtig iets dat je eet met zure room en geraspte kaas. Lekker, maar wel heel zwaar. Maar vanavond komt de Piet Huysentruyt in mezelf los (letterlijk, want ik gebruik zijn recept!). Tot dan. Szia!

lángos

PS:  Aan de 25 mensen die mij totnogtoe gevraagd hebben of ik al Hongaars kan. Ja. Ja, dat kan ik. Ik heb mij op twee dagen een aartsmoeilijke, agglutinerende, niet-Indo-Europese taal volledig eigen gemaakt. Because I’m a smart cookie. Ze bouwen op dit eigenste ogenblik een schrijn voor mij naast het presidentieel paleis wegens mijn linguïstische kwaliteiten.

En als het de chauffeur niet was, dan was het misschien de gekke oude Hongaarse man die naast mij zat. Hij keek eerder afkeurend naar het frivool gekleurde deken dat ik mee had in de hoop zestien uur lang te slapen en deze reis alzo tot een boze droom te herleiden. Zijn afkeur verdween echter als sneeuw voor de zon toen de bus zijn lichten dimde. Nu, ik heb in mijn leven nog al wel busreizen gedaan, maar zelfs toen ik naast Anneke zat in de bus naar Spanje, bleef er nog een respectabelere afstand tussen. Hier was niets minder waar. Ik verkies te geloven dat hij geen gekke bijbedoelingen had, maar feit bleef dat slapen quasi-onmogelijk bleek. Met als gevolg dat ik de hele verdere reis onuitgeslapen een vreemde oudemannetjes-geur over mij had.

Een licht in de duisternis was Goele, een Gents meisje dat net als ik op Erasmus ging. In de hoop alvast iemand te kennen in Boedapest, maakte ik contact. Helaas bleek ze niet naar Boedapest te gaan, maar naar Wenen. We lieten dit echter niet aan ons hart komen, en wie weet kunnen we ergens op het jaar wel eens een uitwisseling doen.

In mezelf de uren aan het aftellen tot Boedapest, overkwam mij opeens een positieve verrassing: om acht uur bleken we al in Hongarije te zijn. Snel bleek waarom. Mijn enthousiasme werd immers niet door iedereen gedeeld. Enkele tegenstanders waren bijvoorbeeld degenen die naar Bratislava moesten. De chauffeur had dat gewoon overgeslagen! Nu dacht ik altijd dat je om naar Bratislava te gaan toch door Hongarije moest, maar blijkbaar niet. De Hongaarse reisleider verzekerde hen echter dat ze “er straks nog wel even naar toe reden”.

Maar zo kwam ik dus om tien uur in Boedapest terecht. De laatste keer dat ik nog geslapen had was circa vierentwintig uur tevoren, en ik rook naar zestien uur bus en Centraal-Europees. Desalniettemin hielp de Hongaarse dame aan de balie mij zonder problemen (ze is misschien erger gewend) en gaf ze mij een plannetje. Alzo moest ik van Népliget (het busstation) naar Muzeum kért (de universiteit) zien te geraken. Ik had het gewicht van mijn valiezen echter schromelijk onderschat. Met de metro tot Muzeum kért geraken was nog niets, maar van daaruit naar de universiteit geraken was zeer vermoeiend. Pijnlijk genoeg was de universiteit gesloten, wat ik had moeten weten, want het was zondag.

Ik besloot dat wat sightseeing gaan doen met twee valiezen misschien niet hét beste idee was en dacht misschien al wat contact te maken met het thuisfront via internet. Ik had via Laura, het andere meisje dat naar Boedapest gaat, gehoord dat McDonalds in Boedapest overal wifi had en besloot dit eens te proberen. Zo kwam het dat ik drie uur later nog steeds aan het internetten was met enkel een cola (nog een nuttige investering ook, gezien de slaap). Ik kocht er dan nog maar één, uit schaamte. Ondertussen was ik ook nog druk een slaapplaats aan het zoeken via internet. Dit bleek te lukken en ik mocht er om 22 uur in (na het werk van één van de roommates). Dit bracht echter met zich mee dat ik nog zo’n zeven uur moest zien om te brengen. Twee uur later kon ik echt niet meer in de McDonalds blijven, niet dat ze me buiten keken, maar toch.

Ik nam dus een tweede keer de metro, ditmaal naar Keleti pályaudvar. Ik kon zonder verblijfplaats echter nog steeds niet veel doen. Dus ging ik opnieuw de dichtstbijzijnde McDonalds binnen en hervatte mijn internetbezigheden. Ik voelde mij een beetje marginaal, maar het stelde me gerust dat personeel van deze McDonalds niet kon weten dat ik van de andere kwam. Hier bleken ze echter geen stopcontacten te hebben (misschien willen ze zwervers zoals ikzelf afschrikken). Mijn batterij viel bijna uit, en ik moest het adres van mijn slaapplaats nog krijgen.

Vanuit mijn Belgische kapitalistische geest ging ik er van uit dat als McDonalds wifi had, Burger King dat ook wel zou hebben. Helaas. Van gezonde concurrentie hebben ze hier nog nooit gehoord. Ze hebben mij zelfs nog vriendelijk verwezen naar de McDonalds daar tegenover, waar ik dus net van kwam…

Ik heb dus nog een uur in een internetcafé doorgebracht, waar ik eindelijk het adres kreeg en kon vertrekken naar de flat in het Erszebet-district. Mijn roommates bleken Ádám en Balász, wat natuurlijk alleen grappig is voor familieleden, aangezien ik twee neven heb die zo heten. Dezen bleken erg sympathiek en ofschoon ze de flat waarschijnlijk alleen voor een jaar wilden verhuren, mocht ik daar toch blijven voor de nacht.

Zo ging ik, moe maar voldaan, slapen. In een bed. Wat een doldwaas avontuur!