Soit, dit doet er eigenlijk allemaal niet toe… ik ging een verslag schrijven over het laatste weekend dat ik in Hongarije heb doorgebracht. Dit deed ik ter afwisseling niet in Boedapest, maar in de heimat van mijn kotgenoten: Kapuvár. Ikzelf had er nog nooit van gehoord, maar het schijnt een respectabel aantal inwoners te hebben én het lief van degene die tweede is geworden in Megasztár (Idool) woont daar. Ik bedoel maar.

Van Boedapest naar Kapuvár trein je gemiddeld tussen anderhalf uur en tweeënhalf uur (hangt er van af of je 200 forint bijbetaalt voor de sneltrein of niet). No such luck. Door een treinstaking, waarvan niemand mij precies kon uitleggen wát de conducteurs nu precies wilden (ik vermoed geld), konden we niet opstappen in het station van Keleti, nabij onze flat. Dan maar dertig minuten met de bus (die reden wel) naar het Déli-station. Van daaruit konden we toch nog een trein nemen tot in Győr, ook niet onmogelijk ver. Het was uiteraard niet de sneltrein, maar we waren met genoeg om die tijd zonder al te veel problemen in gezelligheid door te brengen.

Maar dan, eilaas, had ook deze trein een vertraging. De cruciale vertraging die ons de aansluiting met de bus Győr-Kapuvár deed missen. Dan maar wachten op een volgende trein of bus in de wachtzaal van Győr, die overigens elf mosterdgele banken en één dakloze herbergde. Uiteindelijk kwam er hulp in de persoon van vader Németh, die zijn kroost alsook Balázs en ik kwam oppikken.

Na een autorit van wederom een klein halfuur, bleek dat Noémi en Ádám niet in de metropool Kapuvár woonden, maar in deelgemeente Vitnyéd. Het zal liefhebbers van folklore en vooral Michaël plezieren dat zij beschikten over vele paarden, kippen, parelhoenen, ganzen, honden en enkele katten. De varkens waren helaas niet meer van de partij. Een kort bezoek aan hun garage verklaarde meteen waarom. Het is wel de beste geur die ik ooit al in een garage heb mogen meemaken.

mmm, garage

Er moest echter toch wat sightseeing gedaan worden, dus trokken we naar het Fertőd kasteel. Er werd mij verteld dat het iets weg had van Schönbrunn. Oordeel zelf:

bij nader inzien is het kasteel niet echt duidelijk

Een minder culturele, maar daarom niet minder belangrijke, uitstap was een bezoek aan hun stamcafé Sopi. Echt gezellig, met leuke wandschilderingen (zie foto’s). Het gerucht ging ook dat ze daar de beste pizza’s ter wereld verkochten. Dit kon ik niet ongetoetst laten (het was nochtans niet dat ik eten te kort kwam) en het moet inderdaad gezegd dat ze er erg goede pizza hebben. En toffe muziek draaiden. Weliswaar allemaal Hongaarse underground bands, maar dat was geen obstakel. Integendeel. We speelden er ook een kort spelletje JungleSpeed, waarbij Ádám ondanks ziekte toch viermaal de overwinning wegkaapte. Van de vier keren. Pijnlijk voor de gezonden onder ons.

de muren van Sopi

vlnr: ik, Ádám, Balázs

De terugtocht was wederom niet ideaal, maar we geraakten uiteindelijk wel thuis. Szia!

vlnr: ik, Roos, Leen

Na een volle week mag het wel eens: een korte impressie van het laatste bezoek dat ik kreeg alvorens ik over een dikke maand (hoe kort mij dat ook schijnt) weer huiswaarts ga. De uitdrukking last but not least is hier trouwens zeker van toepassing.

Vol spanning, onderwijl de laatste hand leggen aan een inmiddels geweigerd essay (ja, de frustratie zit nog diep), keek ik uit naar de komst van Leen en Roos. Toen ik dan even later op de website van Ferihegy Airport zag dat de vlucht uit België geland was, klikte ik op ‘verzenden’ en haastte mij naar Blaha Lujza Tér, vanwaar ik naar Western Station moest. Dit bleek echter de Engelse naam te zijn, Hongaren noemen het Nyugati Palyaudvár. Waarschijnlijk zou het voor Leen en Roos iets eenvoudiger zijn geweest moest ik hen dat van tevoren verteld hebben. Ach ja.

Ze lieten het niet aan hun hart komen. Of het weerzien te Nyugati was er toch niet minder aangenaam door. Dat station is trouwens gebouwd door Eiffel, de man van de toren in Parijs. Ik vond dat een interessant weetje. Dus ik deel dat even.

Zoals elke eerste avond, nemen we ons voor het nachtleven in te duiken en meteen na het thuis achterlaten van de valiezen richting Szimpla te trekken. Maar zoals elke eerste avond, komt dat er ook deze keer niet van. Er was immers nog zoveel te vertellen én er moesten nog szilvásgomboc gemaakt worden, de obligate welkomstmaaltijd voor Belgische gasten. Jawel, dat zijn die balletjes met pruimen. Wees maar sceptisch, maar ik heb er nog nooit iemand over horen klagen. Al was het deze keer niet zo vanzelfsprekend, want Ádám was nog in Kapuvár (zijn thuisstad). Bijgevolg moesten Noémi en ik, szilvásgomboc-leken, het alleen klaarspelen. Ik beweer niet dat het even goed was als de vorige keren, maar we vonden toch dat het best oké was.

De volgende ochtend brachten we helaas al gescheiden door. Terwijl ik discussieerde over 1984 en leerde over taalverwerving op oudere leeftijd (“je moet oudere taalstudenten rumbonbons geven bij een goed antwoord, dat neemt hun remmingen weg”) bezochten Leen en Roos vele toeristische trekpleisters in Pest, zoals de synagoge en het Heldenplein.

Onze wegen verenigden zich opnieuw bij Astoria, het metrostation nabij de universiteit. We bezochten er tevens de McDonalds waar ik enkele maanden geleden zoveel uren aan een stuk heb doorgebracht, en die qua symbolische betekenis zeker niet moet onderdoen voor het Heldenplein.

Gezien ik nog maar één of twee keer in Boeda was geweest, en dan nog enkel op dat vermaledijde erasmusweekend en keer halvelings met Lore, leek het ons een goed idee ook daar aan toerisme te gaan doen. Niet in het minst omdat vele beroemde gebouwen aan die kant van de Donau liggen.

Ons eerste bezoek bracht ons naar Gellért, één van de vele prachtige baden die Boedapest te bieden heeft en ook één van de beroemdste. Ik had mij verwacht aan een groepskleedkamer, maar neen, een apart kleedhokje met een bed voor moest je de nood voelen een kort dutje te doen voor of na het baden. Ik vraag mij trouwens af waarom de kleedhokjes van de eerste verdieping afgeschermd worden met een gordijn, maar niet met een dak, zodat zij die zich op de tweede verdieping bevinden alles kunnen zien. Echt alles.

Gellért

Het antwoord op mijn vraag liet niet lang op zich wachten. Aan schaamte doen ze niet bij Gellért. Of toch niet eens de vijftig gepasseerd. Ik was al gewaarschuwd dat het percentage “oude vrouwtjes met opengesperde benen zonder schaamte” in de baden vrij hoog was, maar het was desalniettemin verschieten. En ze waren echt overal, dus wegkijken was moeilijk, zoniet onmogelijk.

Maar verder niets dan goeds over Gellért. Het was, zoals Leen het verwoordde “zoals een bad, maar dan groter”. Het bad van 38 graden was misschien iets te warm, maar dan van 36 echt precies goed. En het scheen ook altijd zijn behaaglijk warme temperatuur te behouden. Het koude bad was trouwens echt heel koud. Maar echt. Héél koud. Even verstoorden we Gellért geroemde rust met wat ijzingwekkend (pun intended) gegil. Maar het warme bad was eens zo goed daarna.

Helemaal verrimpeld (doch ik herhaal, dit viel in het niets met bepaalde vrouwen op leeftijd) en verkwikt verlieten we Boeda. Ik spoedde mij richting de Hongaarse les en Roos en Leen richting Tesco, om inkopen te doen voor het eten dat ze gingen maken. Deel twee morgen (wat een suspens) . Szia!

de synagoge langs binnen

 Gedurende drie schitterende dagen waren er drie schitterende mensen op bezoek, zijnde Pol, Katrien en Anneke. Ik heb tijdelijk nog niet de moed om daar een verslag over te schrijven, maar zal in de plaats al een tipje van de sluier oplichten door één van onze culturele uitstapjes te beschrijven.

Voor enkele forints (voor Joden is niets gratis, ze zeiden het zelf!) mochten we binnen in de voorlopig grootste (ze zijn een grotere aan het bouwen in Duitsland) synagoge van Europa. De grootste ter wereld staat overigens in Jerusalem.

Op de foto hierboven zal het misschien opgevallen zijn dat de synagoge nogal christelijk aandoet. Dit omdat de geldschieter (een koning, als ik me niet vergis) vond dat als hij geld gaf het ook een mooi gebouw moest zijn. Diezelfde grapjas heeft trouwens nog geld geschonken aan een andere synagoge in Boedapest, zodat die zou gebouwd worden naar het voorbeeld van de moskee. Als je goed kijkt kan je ook twee preekstoelen zien, die naar verluid een prima plaats zijn om met Yom Kippur de camera’s van Mayar TV (jawel, MTV) perfect te positioneren. Een andere functie hebben ze volgens de joodse geloofovertuiging niet.

het Holocaustmonument

Het monument dat je hierboven ziet is geschonken door Estée Lauder (die van de make-up enzo) en stelt een boom voor met op elk blaadje de naam van een holocaustslachtoffer. Als je goed kijkt, zie je dat die boom zeven armen heeft, naar het voorbeeld van de joodse minora. Een omgekeerde minora echter, omdat er geen vuur van leven meer was.

Oh, en Pol moest een keppeltje dragen, wat grappig was. Szia!

De volgende dag zorgde mijn strakke lesschema echter al voor problemen. De lessen van acht tot elf gingen als een kwade droom aan Lore voorbij, gezien ze ook net op weekend was geweest (met het presidium, dus ja, ze zal wel moe geweest zijn). Gezien het doel was om ook shoppend Boedapest met een bezoekje te vereren, ging ik haar vervolgens per metro droppen aan de “arena”, een groot shoppingcenter dat vergelijkbaar is met Wijnegem. Het dankt zijn naam aan de paardenrennen die er vroeger georganiseerd werden. Dit complex is echter (afgezien van een klein stukje ter herinnering) genadeloos afgesmeten door die kapitalistische Hongaren. Jammer.

Na sociolinguistiek ging ik haar dan op dezelfde wijze terug ophalen. De berg chocolade (letterlijk, jammer genoeg heb ik er geen foto van) had eigenlijk als doel tot brownies herleid te worden, maar moest helaas (tijdelijk) wijken voor ons bruisende uitgaansleven. Na door iedereen getipt te zijn over Szimpla, moesten we dat toch eens zelf gaan bekijken. En inderdaad, Szimpla is echt gewoon een schitterende plek. En ik kan eigenlijk echt niet goed uitleggen waarom (hopelijk gaan de foto’s die ik weldra toevoeg echt meer zeggen dan duizend woorden…), maar het is er gewoon echt zo gezellig, met een prachtig interieur. Het was ook al de vaste meetingplaats geworden van enkele bevriende erasmussers, wat het geheel zeker niet onaangenamer maakte! De ochtend daarop was echter niet de meest aangename…

szimpla!

Gelukkig kon ik na anderhalf uur Shakespeare (The Comedy of Errors) de boeken opnieuw sluiten en mij opmaken voor wat toeristische sightseeing in Buda (waar ik eigenlijk nog maar zelden geweest ben, aangezien ik zelf in Pest woon). We hebben uiteraard het parlement bezocht (maar we konden er niet in, iets voor een volgende keer) en vanuit de verte ook het presidentieel paleis. Onze metrokaart ten volle benuttend, trokken we vervolgens naar het Heldenplein, alwaar we het uitzicht bewonderen vanuit een wel erg gezellig cafeetje.

Vervolgens trokken we opnieuw naar de arena, gezien fast food blijkbaar Lore’s persoonlijke traditie is op buitenlandse reizen. In een vlaag van waanzin (en eigenlijk ook omdat dat evenveel kostte als twee gewone pizza’s) zijn we scrupuleloos voor het party menu gegaan, wat normaal zo’n viertal mensen voedt. Nu, we hadden wel honger, maar het ging er toch een beetje over. In Leuven zouden we dit hebben opgelost door enkele hongerige jongens in de groei op te bellen. We probeerden hetzelfde met Ádám en Balázs, maar die hadden net pannenkoeken gebakken en nodigden ons hiervoor uit. De gedachte alleen al! Gelukkig kan je in de Pizza Hut de overschot blijkbaar meekrijgen in groene dozen. Bewijzen daarvan vind je in de eerder geposte foto’s.

Tot slot moesten we voor het sluitingsuur (dat weliswaar pas negen uur is, maar het was al laat) nog een sjaal en handschoenen zien te bemachtigen. Jawel, zo koud was het. We hadden echter lichte scrupules over de groene dozen met warme pizza’s en besloten toch maar eerst te informeren bij de deurwachter van de C&A. De man keek ons stomverbaasd aan, alsof iedereen constant warm eten naar klerenwinkels meebrengt en het echt dwaas zou zijn om ons daarover vragen te stellen. Een mooie sjaal en een paar warme handschoenen waren mijn deel, onderwijl een licht aroma van pepperoni verspreidend.

Thuisgekomen moesten er echter nog obligate brownies gefabriceerd worden. Morgen zou Lore immers terugvliegen en ze had die 2 kg chocolade tenslotte niet voor niets meegebracht. Helaas vond ik ze minder geslaagd dan normaal, ze hadden eerder iets weg van chocoladecake. Waar op zich niets mis mee is. Tot een volgende maal. Szia!