Het sneeuwt hier ook, soms
november 29, 2008 om 5:01 pm | Geplaatst in Uncategorized | 5 reactiesMomenteel helaas niet. Maar toen er in België sneeuw was, was er hier ook een beetje. In de Hongaarse dorpjes ligt naar verluid wel wat meer, maar in Boedapest heb ik enkel grijzige smurrie aangetroffen die naast heel koud zijn niets te bieden had. Maar toen er dus een beetje sneeuw was, zag Boedapest er als volgt uit:
een straat
niet echt een sneeuwlandschap hier, maar het water zal toch wel koud zijn geweest!
Boedakasteel
Een zijwaartse foto van het Vajdahunyad kasteel
Dit is waar ik naar toe werk:
andermaal Vajdahunyad kasteel, van Google Afbeeldingen
Of zelfs wat meer sneeuw. Voorlopig moet ik het echter zonder de minste witte kleur stellen. Ik zal het kerstgevoel dus zelf moeten ensceneren door een warme winterjas, een sjaal en de bijbehorende muts en handschoenen. Want koud is het hier wel. Ook de adventskalender, mij geschonken door Leen en Roos, hangt indertussen mooi op en wordt vanaf morgen in gebruik genomen, wanneer ik mijn laatste maand hier inga. Dat alleen al is reden voor melancholie. Wanneer ik dan ook nog eens met Organum’s onofficiële kerstCD over de Rakoczi Ut kuier (Hugo Distler is mijn nieuwe held), kan het kerstgevoel echt niet meer stuk. Eventueel bezoek ik zelfs Budapests kerstmarkt, al is mij dat afgeraden ten voordele van die van Wenen. Maar dat is wat ver. Szia!
PS: Ze hebben hier een winterliedje (dat deels over sinterklaas gaat, naar het schijnt) op de melodie van Altijd is Kortjakje ziek: Hull a pelyhes fehér hó. Je kan dat hier op YouTube bekijken, mijn excuses voor de beat eronder, ik vond geen betere versie. Je kan je de blikken van verbazing voorstellen toen ik het van de eerste keer kon meezingen 
PPS: Ik heb net Weihnacht yoghurt gegeten met kleine rendieren van chocolade. Ik ben een fan.
Roos en Leen (deel 2)
november 22, 2008 om 10:04 pm | Geplaatst in Uncategorized | 9 reacties
De Hongaarse les was zoals altijd weer een pijnlijke herinnering aan mijn onkunde. Het hoogtepunt van de les was het voorstellen van onze hobby’s. Nu had degene voor mij al “gitara” gezegd, dus vond ik dat ik iets nieuws moest verzinnen. Eilaas, opnieuw ging ik ten onder aan mijn drang tot vernieuwing. “Hegedű” zei ik. Maar ik speel helemaal geen viool, ik denk zelfs niet dat ik er ooit al één langer dan vijf minuten aangeraakt heb, waarna een boze vioolvirtuoos dan zei dat mijn boogtechniek niet goed was en mijn strijkstok afpakte. Dit terzijde. Maar wat ik dus eigenlijk wou zeggen was piano, ofte “zongora”, en dat werd mij duidelijk eens de woorden mijn mond verlaten hadden. Waarop Ildikó opmerkte dat Francesco, Katharina en ik een concert konden geven. Ik vermoed dat ze mijn wit wegtrekken als podiumangst heeft geïnterpreteerd. Mooi zo.
Ondertussen hadden ook Roos en Leen niet stilgezeten. We hadden tevoren lang gebrainstormd in Gellért over wat ze precies konden klaarmaken. Een vegetarisch gerecht wordt hier immers niet op prijs gesteld, en een tekort aan voedsel evenmin. Het gerecht van hun keuze bevatte dus niet één, maar twee vleessoorten en kon ruwweg een tiental mensen voeden. Mijn Hongaarse flatgenoten (of zo vertelden ze mij toch later) wilden niet overkomen als de veelvraten die ze eigenlijk toch wel zijn, en hielden het dus bij een bescheiden hoeveelheid. Met als gevolg dat ik dat drie dagen op rij heb gegeten. En het was telkens geweldig. Het recept is te verkrijgen bij Roos J.
Omdat het gerecht toch wel redelijk veel room bevatte, en iedereen dus vrij tot zeer verzadigd was, werd er geopteerd Szimpla toch nog een dagje uit te stellen. Liever speelden we één van de vele gezelschapsspelletjes die Roos en Leen meegebracht hadden: Junglespeed.
een willekeurige Junglespeed-kaart
Het was niet makkelijk om de spelregels naar het Engels te vertalen, tot grote hilariteit van Leen en Roos. Ik blijf er trouwens bij dat “a card is played” een correcte Engelse uitspraak is, en Google steunt mij daarin met 4120 hits. Ik zeg het maar.
Al gauw bleek echter dat de Hongaarse flatgenoten nog harder in het spel opgingen dan wij, die er toch al redelijk in opgaan. Ik ga hier niet heel het spel uitleggen, maar het komt erop neer dat je allemaal beurt om beurt een kaart moet omdraaien en dat er bij bepaalde gelijkgevormde of gekleurde kaarten een in het midden geplaatste totempaal moet gegrepen worden. Om ter eerst, natuurlijk. Volgende foto’s vatten de graduele overgang van samenspel naar waanzin goed samen.
Roos, Ádám, Tamás en Noemi wachten rustig af
Ádám kan het niet aan
De kaarten werden opnieuw en opnieuw gedeeld, tot het uiteindelijk toch wel erg laat werd. Ook Roos werd het even teveel toen ze nietsvermoedend mompelde “oh no, that are a lot of bollekes”. Toch scheen het alsof ik de enige was die vier uur later in een les moest zitten. Of nee wacht, het was gewoon zo. Dat heeft ons trouwens niet tegengehouden de avond af te sluiten met een spelletje Geo Challenge.
De volgende dag was ik echter verrassend fris en monter, of dat dacht ik toch. Het eerste anderhalf uur kwam ik zonder al te grote problemen door en het anderhalf uur pauze bracht ik in gezelschap van anderen door en niet slapend op de grond. Het derde anderhalf uur was er echter teveel aan. Het fictieve Amerika in 2012 mag dan wel erg interessant zijn, maar het feit dat er een opstand was uitgebroken in Roanoke en dat Rusland ons aanviel kon mij op dat moment erg weinig schelen. Het feit dat we de week erna als president of vice-president konden opkomen, heb ik echter wel onthouden.
Na die intellectuele inspanning trokken we zowaar een tweede keer naar Boeda, alwaar we het Boedakasteel (of hoe je dat in het Nederlands ook zegt) en de Mátyás Templom met een bezoek vereerden. Over de Mátyás Templom twijfelden we aanvankelijk, gezien betalen voor een kerk werkelijk te ver gaat. Uiteindelijk hebben we dat dan toch maar gedaan en het was de moeite waard, want het was echt helemaal anders van de meeste kerken die ik al heb gezien (en gezien een groot deel van mijn jeugd zich in het gezelschap van de Orgelpijpjes afspeelde, zijn dat er heel wat). Geïnteresseerden kunnen een online kijkje nemen op http://www.matyas-templom.hu/eng/allapot.html (doorklikken naar “history” en dan kan je op een kaartje de delen aanklikken die je wil zien, een aanrader).
Het kasteel (of de burcht) van Boeda
Daarna was het alweer tijd voor een les, die grotendeels in een waas aan mij voorbijging. Hoewel ik voor de prof van Sociolinguistics waarschijnlijk net actiever leek dan anders, gezien ik niet helder genoeg meer van geest was om bij de vraag “anyone else” te begrijpen dat hij daarmee niet alleen mij aansprak. Een beetje pijnlijk.
Van hieruit haastten we ons naar een Italiaans restaurant waarvan de naam mij ontgaat, om van daaruit dan toch nog Szimpla te bezoeken, wat naast szilvásgomboc iedere toerist toch eens meegemaakt moet hebben. We speelden daar dat gezelschapsspelletje met die bonen, maar gezien om middernacht onze transportpas in een pompoen veranderde (of ongeldig werd, zo je wil) moesten we daar vroegtijdig een einde aan maken.
Ongelooflijk genoeg zijn we daarna toch nog enkele spelletjes Junglespeed begonnen (deels op aansturen van de Hongaren, die intussen zeer verslaafd waren). Het was dus andermaal een lange dag, maar ook opnieuw een geweldig leuke.
De les Shakespeare daags daarna was dus ook niet ideaal. Volgens mij heb ik bepaalde delen gehallucineerd en ik kan mij niet herinneren dat Ophelia er aan te pas kwam, toch een prominent personage in Hamlet. Maar ik heb wel nota’s, al kan ik me niet meer herinneren dat ik ze gemaakt heb.
Na die les werd de tragedie zo mogelijk nog groter, want het moment van afscheid was gekomen. Op zijn Oost-Europees zag dat er als volgt uit:
Szia!
PS: Ik heb het vice-presidentschap nipt van Zsolt verloren. Wellicht lag de fout bij mijn pacifistische buitenlandse politiek “laten we allemaal vrienden zijn”. Maar Jezus zegt…
PPS: Junglespeed is hier tegenwoordig een gevecht op leven en dood. Ja, er hebben al mensen littekens.
PPS: Als ik deze twee verslagen als paper mocht afgeven, had ik er één van 2000 woorden, niet toevallig de minimum lengte van de meeste papers. Boehoe!
Roos en Leen (deel 1)
november 21, 2008 om 8:00 pm | Geplaatst in bezoek!, op schok | 3 reacties
vlnr: ik, Roos, Leen
Na een volle week mag het wel eens: een korte impressie van het laatste bezoek dat ik kreeg alvorens ik over een dikke maand (hoe kort mij dat ook schijnt) weer huiswaarts ga. De uitdrukking last but not least is hier trouwens zeker van toepassing.
Vol spanning, onderwijl de laatste hand leggen aan een inmiddels geweigerd essay (ja, de frustratie zit nog diep), keek ik uit naar de komst van Leen en Roos. Toen ik dan even later op de website van Ferihegy Airport zag dat de vlucht uit België geland was, klikte ik op ‘verzenden’ en haastte mij naar Blaha Lujza Tér, vanwaar ik naar Western Station moest. Dit bleek echter de Engelse naam te zijn, Hongaren noemen het Nyugati Palyaudvár. Waarschijnlijk zou het voor Leen en Roos iets eenvoudiger zijn geweest moest ik hen dat van tevoren verteld hebben. Ach ja.
Ze lieten het niet aan hun hart komen. Of het weerzien te Nyugati was er toch niet minder aangenaam door. Dat station is trouwens gebouwd door Eiffel, de man van de toren in Parijs. Ik vond dat een interessant weetje. Dus ik deel dat even.
Zoals elke eerste avond, nemen we ons voor het nachtleven in te duiken en meteen na het thuis achterlaten van de valiezen richting Szimpla te trekken. Maar zoals elke eerste avond, komt dat er ook deze keer niet van. Er was immers nog zoveel te vertellen én er moesten nog szilvásgomboc gemaakt worden, de obligate welkomstmaaltijd voor Belgische gasten. Jawel, dat zijn die balletjes met pruimen. Wees maar sceptisch, maar ik heb er nog nooit iemand over horen klagen. Al was het deze keer niet zo vanzelfsprekend, want Ádám was nog in Kapuvár (zijn thuisstad). Bijgevolg moesten Noémi en ik, szilvásgomboc-leken, het alleen klaarspelen. Ik beweer niet dat het even goed was als de vorige keren, maar we vonden toch dat het best oké was.
De volgende ochtend brachten we helaas al gescheiden door. Terwijl ik discussieerde over 1984 en leerde over taalverwerving op oudere leeftijd (“je moet oudere taalstudenten rumbonbons geven bij een goed antwoord, dat neemt hun remmingen weg”) bezochten Leen en Roos vele toeristische trekpleisters in Pest, zoals de synagoge en het Heldenplein.
Onze wegen verenigden zich opnieuw bij Astoria, het metrostation nabij de universiteit. We bezochten er tevens de McDonalds waar ik enkele maanden geleden zoveel uren aan een stuk heb doorgebracht, en die qua symbolische betekenis zeker niet moet onderdoen voor het Heldenplein.
Gezien ik nog maar één of twee keer in Boeda was geweest, en dan nog enkel op dat vermaledijde erasmusweekend en keer halvelings met Lore, leek het ons een goed idee ook daar aan toerisme te gaan doen. Niet in het minst omdat vele beroemde gebouwen aan die kant van de Donau liggen.
Ons eerste bezoek bracht ons naar Gellért, één van de vele prachtige baden die Boedapest te bieden heeft en ook één van de beroemdste. Ik had mij verwacht aan een groepskleedkamer, maar neen, een apart kleedhokje met een bed voor moest je de nood voelen een kort dutje te doen voor of na het baden. Ik vraag mij trouwens af waarom de kleedhokjes van de eerste verdieping afgeschermd worden met een gordijn, maar niet met een dak, zodat zij die zich op de tweede verdieping bevinden alles kunnen zien. Echt alles.
Gellért
Het antwoord op mijn vraag liet niet lang op zich wachten. Aan schaamte doen ze niet bij Gellért. Of toch niet eens de vijftig gepasseerd. Ik was al gewaarschuwd dat het percentage “oude vrouwtjes met opengesperde benen zonder schaamte” in de baden vrij hoog was, maar het was desalniettemin verschieten. En ze waren echt overal, dus wegkijken was moeilijk, zoniet onmogelijk.
Maar verder niets dan goeds over Gellért. Het was, zoals Leen het verwoordde “zoals een bad, maar dan groter”. Het bad van 38 graden was misschien iets te warm, maar dan van 36 echt precies goed. En het scheen ook altijd zijn behaaglijk warme temperatuur te behouden. Het koude bad was trouwens echt heel koud. Maar echt. Héél koud. Even verstoorden we Gellért geroemde rust met wat ijzingwekkend (pun intended) gegil. Maar het warme bad was eens zo goed daarna.
Helemaal verrimpeld (doch ik herhaal, dit viel in het niets met bepaalde vrouwen op leeftijd) en verkwikt verlieten we Boeda. Ik spoedde mij richting de Hongaarse les en Roos en Leen richting Tesco, om inkopen te doen voor het eten dat ze gingen maken. Deel twee morgen (wat een suspens) . Szia!
Waarom, wáarom staat hier nog altijd geen nieuw bericht?
november 18, 2008 om 8:24 pm | Geplaatst in Thuis huis | 17 reactiesIk hoor het je denken, enkelen heb ik het zelfs al als comment zien verwoorden (ja, Lise, ik heb het tegen jou).
Ik kan nu een enorm zielige uitleg beginnen omtrent de negen papers die ik, zielepoot, moet schrijven. Waarvan de eerste bovendien teruggestuurd is, omdat hij geen mini-thesis maar een essay wou. Ween.
En dat zou de waarheid zijn. Edoch, mensen die mijn facebook frequenteren, kennen ook de andere reden:
Jawel, mijn huisgenoten en ik kennen sinds kort een nieuwe verslaving, Geo Challenge genaamd. Onder het mom van een leerrijk geografisch spel heeft het ons allen (goed, vooral Ádám en ik) in zijn greep.
Geo Challenge bestaat uit drie delen. Zoals de illustratie hierboven doet vermoeden, heeft een daarvan iets te maken met vlaggen. In het tweede spel moet je het juiste land aanklikken en in het derde de juiste stad. Het lijkt iets dat je gauw beu bent, maar het begint langzaamaan gevaarlijk proporties aan te nemen.
Zo verraste ik vandaag in een les over creooltalen en pidgins vriend en vijand met mijn uitgebreide kennis van Afrikaanse vlaggen. Vooral omdat ik schijnbaar verdwaasd rondkeek toen niet iedereen de vlaggen in kwestie onmiddellijk als Djibouti en Kiribati wist te identificeren.
Omdat we wat moeite hadden met spel één en twee, hebben we er een Hongaarse Wolters Kleine Wereldatlas bijgehaald (die zijn dus knal hetzelfde, zo grappig). Terwijl ik dit aan het typen ben is Ádám een mini-wereldkaart aan het overtekenen om ons onbekende steden op te noteren. Jawel, zo ver is het gekomen. Hij had ook tijdelijk een haat jegens Kristof Q ontwikkeld, die hij koste wat het kost wou verslaan. Gelukkig ligt die tijd al ruwweg 9000 punten achter ons. Nu is Simon de boosdoener.
Zeg nu nog eens dat ik wereldvreemd ben . Szia!
Keleti pályaudvar
november 5, 2008 om 6:40 pm | Geplaatst in Uncategorized | 10 reacties
Het is nog donker. Toch stoom ik met een laatste witte volk reeds een eerste bres in het dichtbevolkte station. Ik neem mijn inhoud mee naar de vooraf sterk beperkte haltes, waarvoor zij tweehonderd forint extra betaalden. Met een ouderwets restaurant, omdat het ver rijden is. Terwijl ik mij over de mistige sporen spoed, weerspiegelen enkel míjn grijze wolken een eerder sombere ingesteldheid. Want de zon schijnt. Het lijkt me dus wel gepast mijn verwarmingsinstallatie onklaar te maken. Het maakt mijn coupés iets killer, maar het blijft door de stralende zon bij een povere poging. Ik stop in een Hongaarse provinciestad, de laatste voor een rechtstreekse verbinding naar Wenen.
Het is al donker. Toch stoom ik met een laatste witte wolk nog een laatste bres in het dunbevolkte station. Ik leid mijn inhoud naar een veelheid aan haltes, waarmee zij tweehonderd forint uitspaarden. Zonder een restaurant, want het is niet ver. Ik stop overal. Ik vlied over de onverlichte sporen. In Centraal-Europa dooft enkel de hoofdstad zijn lichten nooit en er is dus werkelijk niets te zien. Ter compensatie werkt zowel mijn verwarming als mijn verlichting. Maar het duurt lang. Zo lang. Tot opeens een enorme klok mij erop wijst dat er een eind aan de verbinding Györ-Budapest is gekomen.
Maar dan begint het pas. Ik wens je een goede reis!
Oj vej!
november 1, 2008 om 1:36 pm | Geplaatst in bezoek!, op schok | 4 reacties
de synagoge langs binnen
Gedurende drie schitterende dagen waren er drie schitterende mensen op bezoek, zijnde Pol, Katrien en Anneke. Ik heb tijdelijk nog niet de moed om daar een verslag over te schrijven, maar zal in de plaats al een tipje van de sluier oplichten door één van onze culturele uitstapjes te beschrijven.
Voor enkele forints (voor Joden is niets gratis, ze zeiden het zelf!) mochten we binnen in de voorlopig grootste (ze zijn een grotere aan het bouwen in Duitsland) synagoge van Europa. De grootste ter wereld staat overigens in Jerusalem.
Op de foto hierboven zal het misschien opgevallen zijn dat de synagoge nogal christelijk aandoet. Dit omdat de geldschieter (een koning, als ik me niet vergis) vond dat als hij geld gaf het ook een mooi gebouw moest zijn. Diezelfde grapjas heeft trouwens nog geld geschonken aan een andere synagoge in Boedapest, zodat die zou gebouwd worden naar het voorbeeld van de moskee. Als je goed kijkt kan je ook twee preekstoelen zien, die naar verluid een prima plaats zijn om met Yom Kippur de camera’s van Mayar TV (jawel, MTV) perfect te positioneren. Een andere functie hebben ze volgens de joodse geloofovertuiging niet.
het Holocaustmonument
Het monument dat je hierboven ziet is geschonken door Estée Lauder (die van de make-up enzo) en stelt een boom voor met op elk blaadje de naam van een holocaustslachtoffer. Als je goed kijkt, zie je dat die boom zeven armen heeft, naar het voorbeeld van de joodse minora. Een omgekeerde minora echter, omdat er geen vuur van leven meer was.
Oh, en Pol moest een keppeltje dragen, wat grappig was. Szia!
Blog op Wordpress.com. | Thema: Pool door Borja Fernandez.
Entries en reacties feeds.
